Vorige week kwamen wij terug van twee weken Mallorca met z’n vieren. 15 dagen ontspannen, niets moeten en máximaal vakantie vieren zoals wij dat het allerliefste doen. Voordat wij kinderen hadden waren we al van die typische luie vakantiegangers. Doe ons een zwembad, mooi weer en lekker eten en dan hoor je ons twee weken niet. We voelen nooit zo heel erg de behoefte allerlei culturele toestanden aan te halen als het 35 graden is en de mussen van het dak vallen en worden allebei het meest blij van gewoon complete rust. Nu heb je daar meteen een dingetje, want een vakantie kan op zich best heel rustig zijn, maar een vakantie met een peuter en een bijna dreumes wordt nou over het algemeen niet per se als echt rustig gekwalificeerd. Wij zijn inmiddels terug, hebben onze vakantie wél als heel relaxt ervaren en we kwamen ook nog eens allebei uitgerust thuis, dus ik dacht: laat ik wat tips delen met betrekking tot wat wij gedaan hebben om onze vakantie zo ontspannen mogelijk te laten verlopen voor zowel de jongens als voor onszelf!

TIP 1

Nog niet zo heel lang geleden las ik een artikel van iemand die stelde dat het belachelijk is om als ouders met jonge kinderen op vliegvakantie te gaan omdat je tenslotte zelf voor kinderen gekozen hebt, zij daar helemaal niks aan hebben, je je dus maar aan te passen hebt en je gewoon met de auto binnen maximaal een uurtje rijden van huis kunt en daarmee basta. Nou echt, dat is werkelijk de allergrootste kul die ik ooit in mijn hele leven gehoord heb. Allicht houd je rekening met je kinderen, en allicht pas je je aan, maar wie bedenkt nou dat dat wél binnen een uur van huis mag, maar niet binnen een paar – of iets meer! – uur vliegen? Tenenkrommend echt. Ik sta 365 dagen per jaar klaar voor mijn kinderen, ben altijd aan het zorgen en doe met alle liefde en – meestal – ook plezier echt alles voor ze. Die vakantie is iets waar wíj heel erg blij van worden. Inderdaad, dat doe je in eerste instantie voor jezelf, maar hallo; mag het een keer? Het is niet zo dat je je kinderen straft. Sterker nog; Morris stond letterlijk te springen dat hij het vliegtuig in mocht, nog harder te springen toen we eenmaal op Mallorca waren, en huilde tranen met tuiten toen we weer naar huis gingen.

Zeker weten dus dat hij er ‘wat aan had’. Maargoed. Ik geloof dat ik hiermee alleen wil zeggen: laat je niks wijsmaken. Kinderen, en vooral heel jonge kinderen, passen zich binnen no time aan en vinden het vooral belangrijk dat de mensen die van ze houden bij ze zijn. Of dat nou op Texel, Tenerife of Tahiti is. Kies dus vooral een vakantiebestemming uit waarvan je weet dat jij er óók heel blij van wordt. Je kunt best tegen je zin een week ergens in Jan Piet Kutteveen lekker dicht bij huis gaan zitten omdat dat voor je kinderen zo fan-tas-tisch is: 100% dat jij je dan net ff wat sneller ergert dan wanneer je ergens zou zijn waar jij wél heel blij van wordt. Om mezelf als voorbeeld te nemen: ik vind om 4:30 uur opstaan omdat de jongens er geen zin meer in hebben en ik ze niet wil laten piepen omdat de buren er dan last van hebben TIEN keer minder erg als ik vervolgens met ze naar beneden kan om de zon te zien opkomen met mijn voeten in het zwembad, dan wanneer ik m’n voortent uit zou rollen de plassen modder in. Kies een vakantie uit waarvan je weet dat het jou en je wederhelft rust geeft, want rustige en relaxte ouders zijn voor kinderen in alle gevallen leuker dan ouders die er zelf eigenlijk ook geen zin in hebben. Of dat nou een all-inclusive resort is, een klein boutique hotel of met de tent of caravan naar de camping: je kindjes vermaken zich écht wel.

TIP 2

Denk bij het inpakken van je koffers en handbagage alvast aan de plek van bestemming. Vlieg je vroeg en kun je niet meteen inchecken? Dan is het een aanrader om een handbagagekoffer of -tas in te pakken met spullen die je meteen denkt nodig te hebben. Zo had ik dit jaar een tas bij met zwemkleding voor ons allemaal en wat speelgoed voor de jongens omdat ik wist dat we niet meteen in onze kamer zouden kunnen. Om te voorkomen dat je dan in een hotellobby alle koffers open moet trekken omdat je ineens bent vergeten waar die ene zwembroek of die zwembandjes ook alweer in zaten is zo’n tas een lifesaver. Wij landden al heel vroeg in de ochtend op Mallorca en moesten een paar uur overbruggen voor we de kamer in konden, maar dat was op deze manier geen probleem. Koffers neergezet en meteen doorgelopen naar het zwembad waar de jongens gelijk het water in konden omdat alles wat we nodig hadden op dat moment in die ene tas zat. Als je laat vliegt is het eigenlijk idem, want aankomen met kinderen die zo moe zijn dat ze hun ogen nauwelijks nog open kunnen houden en vervolgens nog moeten gaan zoeken in alle koffers naar slaapzakken en knuffels is niet per se heel erg ontspannen. Één tas met spullen die je meteen nodig hebt is dan echt een uitkomst. Ideaal!

TIP 3

Morris is ondertussen ruim twee jaar oud en kan zwemmen met alleen maar bandjes; om hem maakten we ons dus niet zo’n zorgen. Benjamin daarentegen is A. een avonturier die alles wil wat zijn grote broer ook heeft, B. nog te klein om zwembandjes aan te kunnen, en C. gék op water. Voor hem kochten we voor de vakantie bij Decathlon een opvouwbaar zwembadje, en we hadden nog niet half kunnen vermoeden dat dat zo’n succes zou worden. Het ding is letterlijk zo klein dat het gemakkelijk in een strandtas past, je vouwt hem uit, kiepert er wat water in en klaar ben je. Terwijl Morris lekker in het zwembad lag en speelde met andere kinderen of met een gieter en een emmer, zat Benjamin in dat badje naast onze bedjes te spelen met wat speelgoed. Zo’n uitkomst voor kindjes die wel graag in het water willen om te spelen of af te koelen maar nog niet groot genoeg zijn om ook echt zelf te zwemmen. We hebben zelf uiteraard ook heel veel in het zwembad gelegen, omdat dat met zo’n kleine hummel gewoon echt heel leuk is én omdat het af en toe in de zon gewoon niet uit te houden was en een beetje verkoeling hoognodig, maar als wij dan wel weer even wilden zitten speelde Benjamin vrolijk verder in zijn riante privézwembad van zestig hele centimeters doorsnee. Uitkomst! Probeer van tevoren te bedenken hoe je het voor allebei je kinderen zo aangenaam mogelijk kunt maken op zo’n manier dat het voor les parents ook leuk blijft.

TIP 4

Thuis ben ik er een van het consequente soort en zijn de drie R’en vaak leidend in wat we doen. Op vakantie probeer ik dat een beetje los te laten. Dat kost me in het begin af en toe wat moeite, maar zorgt er vooral voor dat het allemaal een stuk relaxter verloopt dan wanneer ik zo krampachtig vast zou proberen te houden aan het ritme en de regels van thuis. De boys, maar vooral Morris, zijn heel gevoelig voor onze stemming. Als ik stresserig bent heeft dat zijn weerslag op hun gedrag en gemoedsrust. Dat is altijd vervelend, maar op vakantie al helemaal. Een beetje loslaten deed voor mij dus wonderen. Wij gaan op vakantie vaak uiteten, en zijn dan nooit voor 20:00 uur weg. Thuis is dat over het algemeen juist het tijdstip waarop zij naar bed gaan, dus dat ritme is compleet anders. Op vakantie waren de jongens vaak rond 7:30 uur wakker, gingen we rond 8:30 uur ontbijten en daarna meteen naar het zwembad. Benjamin sliep in de ochtend regelmatig nog heel even in de kinderwagen, bij Koen, bij mij of in zijn bedje, maar nooit heel lang. Tussendoor werd er de hele tijd fruit gegeten en vooral heel veel gedronken, want nodig met die hitte. Rond 13:00 uur was het vervolgens boterhammentijd en daarna werd er weer gezwommen. Vaak werden ze ergens tussen 14:00 uur en 15:00 uur allebei heel moe. Benjamin brachten we dan naar bed waar hij een tukkie deed van meestal drie tot vier uur(!). Morris wilde op vakantie overdag niet in bed, maar die vroeg als hij er klaar mee was zijn iPad voor een puzzel of een filmpje waarna hij óf zelf in slaap viel op de bank, óf in de kinderwagen als Koen en ik heel even (lees maximaal 100 meter) met hem gingen wandelen. We maakten ze allebei uiterlijk om 18:30 uur wakker, waarna we dan naar de kamer gingen om te douchen en klaar te maken voor de avond. Op vakantie hebben we de jongens alle avonden rond 22:30 uur naar bed gebracht, en dat ging eigenlijk prima.

Met uiteten gaan was de iPad een topding. We zoeken sowieso altijd wel plekken uit waar een beetje bewegingsvrijheid is, dus Benjamin vermaakte zich overal met wat speelgoed en een beetje kruipen rond de tafel, maar Morris vroeg op een gegeven moment vaak om een filmpje en dan vonden wij dat meer dan oké. Thuis proberen we het gebruik van dat ding minimaal te houden, maar hier hadden we per definitie geen zin om de discussie daarover aan te gaan, want dat zorgt over het algemeen nou ook niet tot een positieve bijdrage aan de sfeer, en vonden we het daarbij ook wel heel lekker om zelf chill te kunnen eten. Dat kun je egoïstisch vinden, maar dat zie ik niet per se zo. Je bent voor je kinderen op vakantie, maar je bent ook voor jezelf op vakantie. Je wilt dat je kinderen het naar hun zin hebben, maar het zelf naar de zin hebben is daarbij zéker niet teveel gevraagd. Wij genieten heel erg van lekker eten, en als dat net even relaxter verloopt omdat de peuter gelukkig wordt van een filmpje op de iPad: dikke prima. Win-win, lijkt me!

 

Precies dat laatste is denk ik wat je jezelf voor moet houden en essentieel onderdeel voor een (enigszins?) relaxte vakantie met kleine kinderen. Je wilt dat je kinderen het naar hun zin hebben, maar je wilt zelf ook graag een fijne tijd. Dat toegeven is écht geen schande. Als je het alleen je kinderen naar de zin wilt maken kun je ook een middag geiten gaan aaien op de kinderboerderij; op vakantie gaan doen we nou eenmaal ook voor onszelf. Omdat de jongens ‘s middags zo lang sliepen en we dus wisten dat we dan tijd voor ‘niets’ hadden, vonden we het óók heerlijk om ‘s ochtends tot in den treuren met Morris op een luchtbed dat zwembad door te gaan als hij bootje wilde varen. Of hem op te vangen als hij voor de 385e keer achter elkaar van de kant wilde ‘duikennn’. In de ochtend volle bak tijd en aandacht voor de boys, in de middag volle bak tijd en aandacht voor elkaar. Dan ‘s avonds gewoon even die iPad erbij als de peuter daar blij van wordt, zodat je zelf ook rustig kunt eten, en geen eindeloze discussies voeren als de korstjes van de boterhammen op de rand van het bord blijven liggen, of als ineens besloten wordt dat de ‘paprikika’ in de pasta niet meer door de ballotagecommissie komt.

Nou moet je vooral niet denken dat wij onze kinderen de hele vakantie hebben losgelaten als twee ongeleide projectielen die ineens alles mochten, want zo is het zeker niet en dat is ook echt pertinent niet wat ik adviseer, maar we waren wel een stuk minder bezig met regeltjes en opvoeden. Ja, we vonden het belangrijk dat ze zich gedragen, maar gaan zitten mekkeren over korst aan een boterham of die 200 gram groenten op een dag vond ik toch net ff minder essentieel. Dat komt thuis wel weer. Het is zélfs zo dat we nog nooit zoveel complimenten over de jongens hebben gehad als tijdens die twee weken op vakantie. Serieus waar. Ik geloof dat wij sowieso over het algemeen genomen redelijk ‘gemakkelijke’ kinderen hebben, maar op vakantie hebben we ze echt nauwelijks gehoord. De accommodatie waar we waren – komt nog een apart artikel over! – is heel klein en overzichtelijk waardoor Morris lekker zijn ding kon doen zonder dat wij steeds achter hem aan hoefden te rennen om hem niet uit het oog te verliezen, en Benjamin kon zijn ei kwijt in zijn kleine badje en sliep ‘s middags fijn in zijn eigen bed terwijl wij aan het zwembad zaten. Hemelsbreed héél dichtbij ons, maar wel lekker in de rust van zijn eigen kamer.

Voor ons was het écht de perfecte vakantie. Natuurlijk is met kinderen op vakantie gaan anders dan met z’n tweeën op vakantie gaan. Dat is niet meer dan logisch en hoort er nou eenmaal bij. Volgend jaar gaan we weer naar hetzelfde adres. Kan Benjamin ook lopen en dat is toch net weer even anders. Dus. Begin ik nu alvast met me daarop te verheugen. Nog maar een week of 49 te gaan;).

EDIT: het is inmiddels maandagavond, en de afgelopen dagen waren nogal rumoerig in de reacties onder dit artikel. Ik erken volledig dat ik de dingen niet handig verwoord heb. Ik heb er duidelijk mensen mee voor het hoofd gestoten, terwijl dat absoluut nooit mijn intentie was, in geen enkel opzicht. Om die reden wil ik ook nog ‘n keertje extra benadrukken dat het me oprecht spijt als het zo overkwam alsof ik vind dat er met welk vakantieadres dan ook iets mis is. Of je nou naar de andere kant van de wereld vliegt of lekker dicht bij huis blijft: natúúrlijk is het allemaal oké, en ik begrijp ook dat er heel veel mensen zijn die überhaupt niet te kiezen hebben. Ik heb de wijsheid niet in pacht, allesbehalve; ik wilde alleen aangeven dat het niet erg is om voor een bestemming te gaan waar je als ouder zelf ook gelukkig van wordt, waar dat dan ook is, maar heb dat duidelijk niet goed overgebracht en een verkeerde insteek gekozen voor dit artikel, waarvoor mijn oprechte excuses. Ik bracht zelf mijn hele jeugd door op de camping, ging ook in Nederland op vakantie en af en toe daarbuiten, en ik vond het állemaal leuk. En nog. Voor nu heb ik de commentoptie hieronder dichtgezet omdat er onder lezers onderling discussies ontstonden waar geen einde aan kwam. Ik heb veel reacties gekregen met opbouwende kritieken waar ik wat mee kan, en dat neem ik mee. We hoeven niet allemaal hetzelfde te denken, dat is sowieso onmogelijk ook want ‘zoveel mensen zoveel wensen’, en een andere mening hebben mag altijd, ook hier, maar laten we in ieder geval proberen respectvol te blijven naar elkaar toe.