ALS JE ZELF VERANDERT..

 In Lifestyle, Moederschap

Verandering is een natuurlijk proces. Iets wat erbij hoort, wat we allemaal vroeg of laat doormaken, meer dan eens, bewust of onbewust, en wat onlosmakelijk verbonden is met het leven. Verandering is goed. Tenminste; in veel gevallen. Dus. Tot zover het diepzinnige intro van dit artikel, want waar gaat dit naartoe? Ik heb er nooit een geheim van gemaakt dat ik vorig jaar september – opnieuw – de stap naar een psycholoog heb gezet vanwege mijn extreme angst in het donker; met een chique woord nyctofobie. Inmiddels zijn we een half jaar verder en breng ik nog steeds met regelmaat een bezoek aan diezelfde psycholoog, terwijl mijn angst in het donker eigenlijk vrij snel na het starten van de therapie verdwenen was. Waarom ik dan toch nog ga? Ik praat je bij.

Ik geloof dat ik in oktober voor het eerst weer een afspraak had. Tijdens de intake bij dezelfde praktijk als waar ik al twee keer eerder was, wel bij een andere psycholoog, deed ik mijn verhaal over mijn angst in het donker. Waar ik zelf dacht dat dat vandaan kwam en wat ik er tot dan toe aan gedaan had. Na een paar sessies al merkte ik heel veel verschil, en waar ik aanvankelijk dacht er nooit echt helemaal vanaf te zullen komen bleek het tegendeel waar te zijn. Uit therapie bleek dat mijn angst in het donker inderdaad ontstond door die film, en inderdaad getriggerd werd door wat nare gebeurtenissen in mijn tienerjaren, maar bovenal ook kon voortbestaan door mijn bewijsdrang en perfectionisme. Het feit dat ik altijd wilde laten zien wat ik allemaal kan, dat ik het allemaal flik, dat ik aan iedereens verwachtingen voldoe en de laatste jaren bovenal dat ik een goede moeder ben voor mijn kinderen, in de eerste plaats aan mezelf. Het idee dat ik hen niet zou kunnen beschermen en zou falen als moeder is wat mijn angst bleef voeden. Terwijl: ik doe er alles alleen om mijn kinderen te behoeden voor ‘het kwaad’, maar sommige dingen zijn irreëel en dienen geen enkel doel. Dat loslaten, accepteren dat je niet altijd alles in de hand kunt hebben, was in mijn geval een grote stap naar minder bang zijn (deze laatste regels schreef ik eerder al in het artikel over mijn angst), en ondertussen zelfs naar niet bang zijn. Als ik voel dat die onrust ergens toch opkomt ga ik het ‘aan’ om er vervolgens achter te komen dat er niks aan de hand is, en dan is het helemaal oké.

Het is inmiddels een half jaar geleden dat ik de praktijk binnenstapte, en ik ben niet meer dezelfde vrouw als ik toen was. In veel opzichten wel, maar in een aantal opzichten ook écht niet. Tijdens de gesprekken bleek dat die bewijsdrang aan heel veel dingen ten grondslag ligt, maar een ander belangrijk punt dat ze al vrij snel aanstipte is dat ik heel lang opofferingsgedrag heb vertoond. Ik ben van niemand afhankelijk, kan heel goed beslissingen en eigen keuzes maken, maar toch heb ik jaren, als in écht jaren, belangen van anderen belangrijker gevonden dan die van mezelf en me over het algemeen vooral zo geprobeerd te gedragen als ik dacht dat wenselijk was voor de mensen die voor mij het belangrijkste zijn. Dat ik mezelf daarmee vaak uit het oog verloor en ik voorbij ging aan wat ík eigenlijk voelde en wilde had ik eigenlijk niet eens echt door.

Laat ik twee kleine voorbeelden geven om een beetje te verduidelijken in welke richting ik dat bedoel. Toen Koen en ik verkering kregen kwamen we er al gauw achter dat we (te) weinig tijd samen konden zijn door zijn drukke voetbalagenda. Ik ben toen gestopt, zodat we in ieder geval de avonden van mijn trainingen vrij zouden hebben. Terwijl ik voetbal eigenlijk hartstikke leuk vond. Daar sta ik nog steeds achter hoor, maar om je een idee te geven. Ik vond mezelf daarin minder belangrijk dan Koen. En als iemand ons bijvoorbeeld vraagt of ze langs mogen komen zeg ik nooit dat dat niet uitkomt of dat ik er eigenlijk niet zo’n zin in heb omdat ik niet over wil komen als een ondankbaar kreng terwijl zij de moeite willen nemen naar ons toe te komen. Wat ík wil vind ik dan dus niet zo heel belangrijk. Nogmaals; dit zijn geen dramatische dingen maar voorbeelden om te illustreren wat opofferingsgedrag praktisch inhoudt. Mijn belangen ondergeschikt maken aan die van een ander.

Toen ik trouwde op mijn 21e weet ik nog dat bij voorbaat al regelmatig gezegd werd: dat houdt geen stand. Ze zijn te jong. Daar geloofde ik niks van. En nog niet. Vind dat echt je reinste kul zelfs, maar dat is mijn punt niet. Ik dacht wel: ik zal eens laten zien hoe wij dat samen fixen. En hoe goed dat ons af gaat. Dus ik maakte er een soort van mijn missie van de best mogelijke echtgenote everrrr te zijn. Ambitieus doel, en onmogelijk ook, want joe, niet te doen gewoon. Er is niet één recept voor een goed huwelijk en tot op heden lijkt het hier echt heel fijn te gaan, meer dan zelfs, maar we hebben ook echt wel onze sores. Feit is dat ik de afgelopen zeven jaar Koen zijn dingen altijd belangrijker vond dan die van mezelf, wat er in resulteerde dat ik veelal thuis was en ik mijn hele doen en laten op dat van hem aanpaste. En daar komt dan een puntje, want dat doe ik sinds therapie eigenlijk niet meer. Niet omdat er iets mis mee was, maar wel omdat ik merkte dat het me begon op te breken dat ik nooit eens wat ‘zomaar’ voor mezelf deed. Mijn blog was altijd mijn hobby, maar die hobby bracht het afgelopen jaar óók verplichtingen en deadlines met zich mee waardoor het niet alleen nog als ontspanning voelde en er dus vrij weinig overbleef waaruit ik dat wel haalde. Vrij weinig wat ik deed puur en alleen voor mij. Voor mezelf. Niet per se met focus op Koen of de jongens, maar gewoon, met focus op mij.

Inmiddels heb ik die knop omgezet. Begrijp me niet verkeerd: Koen en de jongens zijn nog steeds álles, en als zij gelukkig zijn ben ik het ook, maar ik vind mezelf niet langer de minst belangrijke in ons gezin en ik geloof echt dat dat alleen maar een goede ontwikkeling is. Ik plan vaker afspraken in voor de blog buiten de deur op vrije dagen terwijl ik dat voorheen nooit deed omdat ik vond dat ik bij de jongens moest blijven. Dat betekent dat er af en toe weken bij zijn dat ze drie dagen niet bij me zijn in plaats van twee. Achteraf snap ik niet waar ik zo moeilijk om deed. Vooral niet omdat ik merk dat het me zoveel positieve energie geeft en het voor de jongens echt de ballen verschil maakt, die ene extra dag. Ik ga zo nu en dan een wijntje drinken met een vriendin als Koen thuis is bij de boys, of we gaan samen uiteten als de jongens in bed liggen en de oppas er is. Het zijn allemaal geen wereldschokkende dingen en ik ben niet ineens finaal losgeslagen, maar ik merk wel dat ik beslissingen neem gewoon omdat ík dat wil, niet om of voor iemand anders, of gebaseerd op wat een ander ergens wel of niet van zal denken. En dat voelt heel fijn. Het klinkt heel zweverig, alleen ik weet even geen andere benaming die de lading dekt dus toch maar zo: ik voel me gewoon heel erg in mijn kracht. Brr oké sorry, je snapt wat ik bedoel. Op een fijn punt in mijn leven. Het scheelt natuurlijk ook dat ik de afgelopen jaren twee keer negen maanden zwanger was en eerst één, en vrij snel daarna twee kleine kindjes in huis had. Ik was niet echt bezig met mijn eigen ontwikkeling en helemaal blij met de bubbel waar ik in leefde. En dat ben ik nog steeds hoor – heel blij met wat ik heb – maar ik voelde dat ik zo ongeveer vanaf de eerste verjaardag van Benjamin steeds meer de behoefte voelde om ook aan mezelf te werken. Nouja, dat is in ieder geval gelukt.

Voor de mensen om me heen is het soms nog wel eens een beetje wennen. Koen zegt heel mooi: ik ben er heel blij om omdat ik zie dat je zo gelukkig bent en omdat ik denk dat het een gezonde ontwikkeling is, maar het is af en toe wel even schakelen. En zo voel ik het zelf eigenlijk ook wel. Zoeken naar een goede balans tussen geven en nemen zoals je dat volgens mij bijna continu doet in een relatie, en naar hoe ik het op zo’n manier in kan vullen dat ik me niet schuldig voel naar een ander, en ook niet naar mezelf. We hebben er overigens allebei vooral een positief gevoel over. Op één of andere manier is het ook op dit front wat meer gelijkwaardig nu. We laten elkaar vrij en steunen elkaar in de keuzes die we maken. Dat was altijd al zo, maar het is fijn om dit ook samen te doen. Zo voelt het in ieder geval wel echt.

Een half jaar nadat ik weer aan therapie begon dus. Voor mijn angst in het donker, notabene. Maar ik ben echt een ander mens. Ik sta stevig in mijn schoenen, laat niet over me heen lopen, durf meer voor mezelf en voor mijn gevoel op te komen en zoek niet continu naar verklaringen. Ik was er altijd een ster in mijn emoties te rationaliseren maar weet inmiddels dat dat niet nodig is. Soms vóél je gewoon iets. Dan hoeft dat niet wetenschappelijk onderbouwd of weerlegd te worden om al dan niet te mogen bestaan. Dat vind ik misschien nog wel de mooiste les.

Oké, héél veel woorden verder, maar het lukte me niet om de boodschap kort en bondig te houden vandaag. Haha. De vorige keer dat ik over therapie schreef waren de reacties allemaal zo positief. Iemand schreef daaronder: voor een stuk vlees ga je naar de slager, voor brood naar de bakker, en voor een dosis motivatie en reflectie naar de psycholoog. Dat klinkt heel basaal, maar dat is wel precies zoals ik het voel. Het heeft mij, en indirect ook ons gezin, echt wel heel veel gebracht.

Hebben jullie ooit zo bewust een verandering in gedrag meegemaakt?

Dankjewel voor het lezen!

Recent Posts
Showing 37 comments
  • Marye

    Bam! Wauw, trots en stoer!

  • Britt

    Heel knap dat je dit ook zo op papier kan én durft te zetten! Er hangt nogsteeds een soort taboe bij naar de psycholoog gaan, terwijl ik denk dat dit voor iedereen echt goed kan zijn. Ik zie het als een privilége dat sommige van ons wél die stap zetten, het kan je enorm helpen al zijn het soms maar kleine dingen!

    • bijzonderkleinwonder

      Vind ik ook! Ik zeg dat ook altijd; ik denk dat het voor echt iedereen goed is om dat te doen. Al is het maar één keer. Maar ik snap ook wel dat er een drempel is, op één of andere manier. Ik vind het zelf niet zo’n probleem om me kwetsbaar op te stellen en dit te delen, vooral omdat het puur over mij gaat, en ik hoop dat dat het taboe een beetje wegneemt. Je bent niet gek of raar als je het fijn vindt om met iemand te sparren die er net iets verder vanaf staat denk ik dan maar.

  • Mar

    Heel stoer van je! En ook dat je dit zo durft te delen! Wat ik dan alleen niet begrijp is dat de wederhelft dit jarenlang oké vond. Want ook al deed je het 100% zelf, jezelf zo wegcijferen hoeft gewoon niet. Had hij in dit hele gebeuren ook niet een tikje minder op zichzelf gericht kunnen zijn? In ieder geval super dat de therapie jullie zoveel goeds brengt!

    • bijzonderkleinwonder

      Het is niet dat ik mezelf zo wegcijferde hoor. Zo voelt het in ieder geval niet. Bepaalde patronen sluipen er gewoon in zonder dat je er echt erg in hebt. Koen werkt en voetbalt; dat is volgens mij best heel normaal. Het zat ‘m puur in hoe ik daar mee omging.

    • Manon

      Heel mooi geschreven! En ook super stoer!
      Soms zit er nog zo’n taboe op naar een psycholoog gaan, zonde is dat! Ik heb er zelf ook veel baat bij gehad. Ik ging erheen omdat ik extreem veel darmklachten had, wat me belemmerde in al mijn dagelijkse dingen, wat er in resulteerde dat ik alleen nog naar werk ging en verder de deur nier meer uit wilde.. de oorzaak.. ik had geen idee, ik dacht iets lichamelijks en ging naar de psycholoog om er ‘mee om te leren gaan’. Na een aantal sessies kwam dan toch de aap uit de mouw.. negativiteit op het werk(terwijl ik dacht dat ik dat helemaal niet vond!) inmiddels heb ik al ruim een jaar een andere baan en sinds dien ook bijna geen klachten meer. Vaak krijg je bij een psycholoog inzichten die je zelf nooit voor mogelijk zou houden!

  • Jalien

    Wauw, jeetje! Echt knap van je! Ik vond ook dat het de laatste tijd zichtbaar was in je blogs/vlogs. Je komt “volwassener” over, niet het juiste woord hoor, ben even oud als jou! Maar mijn zoontje is ietsje jonger dan Benjamin, en ik merk zelf ook dat ik “volwassener” wordt. In ieder geval meer schijt hebben aan wat andere mensen denken, en gewoon wat egoïstischer zijn. Ik merk dat ik daardoor ook juist meer zin heb om dingen met anderen te doen en daar dan ook echt energie uit haal! Terwijl het eerder als een “moetje” voelde!

  • Laura

    Whoo wat een herkenbaar verhaal! Dit is dus precies hoe ik ook in elkaar steek.. misschien moet ik er toch ook maar eens iets mee gaan doen.
    Wat onwijs fijn dat je dit deelt!! Je bent een voorbeeld voor velen 🙂 zo eerlijk en puur als je verteld.

  • Roëlla

    Mooi verwoord! Denk wel een struggle voor velen (voornamelijke moeders) Soms zou ik echt een mannenbrein willen hebben, die lijken die ruimte zoveel makkelijker te nemen zonder zich ook maar een keer schuldig te voelen. Fijn dat je de ruimte neemt voor jezelf, heel belangrijk 🙂

  • Linda

    Wauw lieve Michelle wat een bijzonder mooi en kwetsbaar stuk heb je hier geschreven. Ik ben je actief gaan volgen sinds je zwangerschap van Benjamin omdat ik toen ongeveer even ver was als jij en omdat onze oudste kinderen dezelfde naam dragen. Ik heb vaak met verbazing gelezen hoe je in godsnaam al die ballen zo de lucht in hield en je dat ook nog gemakkelijk liet lijken. Ik ken je verder niet persoonlijk maar ik ben oprecht trots op je dat je deze stap gezet hebt en dat je deze stappen gemaakt hebt. Want ook al waren je keuzes voor je huwelijk en de kinderen bewust op zijn jonge leeftijd, je bent ook maar 1 keer jong lieve Michelle. Ik vind je een prachtige vrouw, van binnen en van buiten en je straalt de laatste maanden een bepaalde rust uit. De keuzes die je nu maakt doen je duidelijk goed en dat reflecteer je naar je kinderen. Gelukkige mama, gelukkige kindjes❤ Een topper ben je!

  • Lieke

    Hi Michelle, ik heb dit stuk echt met een glimlach gelezen! Ik ben ongeveer 1,5 jaar jonger dan jij en volg je al sinds je zwanger was van Morris. Hoewel ik niet eens denk aan zelf kinderen krijgen vind ik het toch heel leuk om je te volgen. Maar ik moet eerlijk zeggen dat ik soms wel schrok, omdat ik zoveel vrijer ben dan jij en zoveel vaker voor mezelf kan kiezen en het enorm zou missen als ik dat niet op deze leeftijd kon doen. Ik hoop niet dat je dit negatief opvat, want je haalt me oprecht juist uit mijn egoïstische bubbel door te laten zien hoe leuk jouw leven is met juist veel en veel meer verantwoordelijkheden dan dat ik heb, maar ik vroeg me wel altijd af of jij die vrijheid en het vaker voor jezelf kunnen kiezen niet miste. Wat ik eigenlijk probeer te zeggen: ik gun het je gewoon zo ontzettend dat je dit nu kunt doen! Ik heb zoveel respect voor hoe goed je alles voor elkaar hebt en hoe knap je alle ballen in de lucht houdt, en daarom ben ik juist zo blij voor je dat je deze keuze nu kan maken. Ik hoop dat je er zelf ook heel erg van geniet! Liefs!

  • Jolanda

    Stoer van je dat je dit zo deelt! Toen ik een tijdje geleden niet lekker in mijn vel zat. En ik dus vol schaamte bij de huisarts zat voor een verwijzing voor een psycholoog. Toen zei mijn huisarts zo mooi; je hoeft je helemaal nergens voor te schamen, dit is echt een cadeautje voor jezelf. En zo zie ik het nu ook echt, als een cadeau voor mezelf. Een cadeau waardoor ik, veel beter in mijn vel zit, sterker ben geworden, en een betere moeder kan zijn voor mijn 2 kindjes.

  • Mandy

    Hoi,

    Wat een dappere zet om jouw verhaal op deze wijze te delen. Ik ben daar dan ook dankbaar voor. Ik volg je al een tijdje en kijk elke keer weer uit naar een nieuw artikel of vlog van je. Ik woon in omgeving Uden dus veel is herkenbaar haha.
    Ik heb onlangs een eigen bedrijfje opgestart in ontwerpen en bedrukken, in januari een nieuwe baan inclusief cursus en eind januari ook een auto ongeluk. Dan heb ik samen met mijn man ook nog een 2 jaar durende bouw van de woning achter de rug die ik veelal zelf regelde met aannemer en her organiseren van onze bruiloft in diezelfde tijd. Nu is mijn man langdurig ziek dus dat kan er ook nog wel bij. Al met al dus heel wat dingen bij elkaar die veel energie hebben gekost.

    Anyway waar ik je dus dankbaar voor ben is hetgene dat je je verhaal deelt. Zoals veel andere reacties ligt er inderdaad een taboe op het naar een psycholoog gaan. Ook ik hoor van vrienden dat ze zich zorgen maken en misschien verstandig is om met een professional te praten, maar ook ik durf die stap niet te zetten. Je laat me met jouw verhalen steeds meer inzien dat het prima is om die hulp te vragen.

    Dankjewel!

  • Claudia

    Lieve Michelle, wat enorm fijn dat jij je zoveel gelukkiger voelt. Dat is een hele goede beslissing geweest! Ik herken wel veel in de verantwoordelijkheid te voelen voor het hele gezinsleven en met name de kindjes. Het loslaten naast mijn drie dagen werken, zeker ivm de baby van 4 maanden, is nu niet iets wat mij gelukkiger maakt.. Maar soms zou het wel goed zijn om meer de vertrouwen op een achterban aan hulp, als het af en toe wel echt nodig is.

  • Kelly

    Super mooi verwoord en super goed dat je dat doet (die verandering )! En dat je het zo op papaver kan zetten, zegt ook wel iets over je ontwikkeling toch?! You go girl!

    Ohja en sinds ik 30 ben, heb ik ook een verandering bij mezelf gemerkt; ik weet nu heel goed wat ik wel en niét wil! Heerlijk! X

  • Denise

    Zo veel respect voor jou! Je kan pas goed voor een ander zorgen wanneer je eerst goed voor jezelf zorgt. Jij kon het al, nu alleen nog maar beter.
    Topvrouw, top-mama! Een voorbeeld voor velen!

  • Esmee Riemersma

    Jeetje wat mooi verwoord! En wat boffen Koen en de jongens met jou! Top mama ben je!

  • Karin van Loon

    Mooi beschreven❤️ Mooi om te lezen wat het je heeft opgeleverd en hoe je dit bent aangegaan. Wel zo herkenbaar dat het haast voelt alsof ik een blog over mezelf lees. Dankjewel hiervoor ❤️

  • Lucinda

    Wauw, respect hoe goed je dit onder woorden kan brengen.
    Ik haal hier veel inspiratie uit, dankjewel!

  • Michelle

    Enorme Bikkel, kan niets anders zeggen! <3
    Ik vind het heel fijn om je te mogen volgen.

  • Kaja

    Super mooi en sterk geschreven! Respect!

  • Denise

    Wat mooi geschreven ! En fijn dat je er zo open over bent.
    Ik heb regelmatig bij een psygoloog gelopen en schaam me daar zeker niet voor. Helaas blijf ik toch altijd nog met mezelf in de knoop zitten, al helemaal na de bevalling 1,5 jaar terug. (Iets met 0% kunnen loslaten)

    Ik ben blij voor je dat het jou iets gebracht heeft !!

  • Marike

    Prachtig stuk! Ik volg je nog maar heel kort eigenlijk maar respect! Enne, heel goed dat je voor jezelf kiest. Jij bent net zo belangrijk als ieder ander, je weet zelf wat het beste is voor je gezin. En heb lak aan wat anderen zeggen of denken. Doe wat jij denkt dat goed is!

  • Chantal

    Ik reageer eigenlijk nooit, maar je verhaal is voor zo herkenbaar! Mooi dat je dit deelt!

  • Margriet

    Wauw!
    Momenteel beetje hetzelfde.
    Door een depressie bij een haptonoom en psychiater beland, en kan nu opeens wel naar mezelf en mijn lijf luisteren. En aangeven wat ik graag wil en wat belangrijk is voor mij.

  • Nelleke van Vliet (taartenvannell)

    Wauw zo mooi omschreven! Zo voel ik het ook! Therapie is er niet voor niets en het heeft als doel om ons sterker te maken.. al vond ik de stap zetten om in therapie te gaan heel moeilijk! Mooi dat je zo open bent en alles zo goed lint verwoorden ❤️❤️

  • Inge

    Wow wat veel herkenning in je blog! Ik loop zelf niet bij een psycholoog maar de meeste punten die je hier aanhaalt, heb ik recentelijk ook bij mezelf geconstateerd. Op het moment ben ik nog zwanger van ons 2e kindje, maar heb met mezelf afgesproken dat ik deze keer meer keuzes voor mezelf ga maken en mezelf niet compleet ga wegcijferen voor ons gezin. Ik mag er zelf ook zijn

  • Fleur

    Heel herkenbaar! Ik heb zelf ook wat last van ‘wegcijfergedrag”, maar het viel me bij jou ook wel op ja, ondanks dat ik je niet persoonlijk ken. Ik weet nog wel dat ik dacht toen je zei dat je de tas voor Koen inpakte, van huh doe je dat ook al voor hem? Misschien nog steeds wel hoor en helemaal prima, maar volgens mij zorg(de) jij echt voor alles.
    Hier thuis ben ik er soms zo klaar mee en laat dan de boel de boel en ga er op uit, eerst zie je de wederhelft dan kijken van huh? waar is dat en heb je dat al gedaan? Maar uiteindelijk kunnen ze ook een heleboel zelf maar moet je ze wel de ruimte geven om het te kunnen doen. Anders gaan ze er vanuit dat jij (wij, de vrouw/moeder) het al gedaan hebben/gaan doen. Geen onwil van hen, maar zo groeit dat dan. (mannen kunnen ook prima een was draaien en zelf bedenken welke boodschappen er moet komen etc)
    Dus supergoed van je deze ontwikkeling!

  • Riamne

    Duidelijk en helder beschreven. Het is of ik het verhaal over mezelf lees! Ik hen vorig jaar ook hulp ingeschakeld omdat ik niet meer kon, altijd ergens onderaan bungelen en dan heel veel zorgen hebben om een kind met autisme! De wijste les die ik leerde, gun jezelf dingen en onderneem leuk dingen. En het heeft me zo geholpen. En indd dat gevoel van in je kracht staan

  • Rianne

    Duidelijk en helder beschreven. Het is of ik het verhaal over mezelf lees! Ik hen vorig jaar ook hulp ingeschakeld omdat ik niet meer kon, altijd ergens onderaan bungelen en dan heel veel zorgen hebben om een kind met autisme! De wijste les die ik leerde, gun jezelf dingen en onderneem leuk dingen. En het heeft me zo geholpen. En indd dat gevoel van in je kracht staan

  • Nynke

    Mooi geschreven! Open en eerlijk, help je anderen mee 🙂 Veel herkenning in je verhaal (zou zo dat van mij kunnen zijn hahaha) en ik ben ook erg blij met mijn wekelijkse dates met mijn psycholoog. De omgeving moet inderdaad zo nu en dan schakelen, maar daar is niks mee. Het brengt nml ook zoveel moois!

  • Rina

    Zo mooi omschreven Michelle!
    Je mag trots op jezelf zijn, fijn dat je dit met ons deeld.
    Sinds aug. 2018 zit ik ook bij een psycholoog, maar echt dat is zo fijn als deze mensen er voor je zijn. Dat je even je hart kunt luchten. Ik zit zelf met een burn-out, voor ierdereen sta ik klaar, doen ik wat ze aan me vragen. En dan vergeet je jezelf.

  • Laura

    Staande ovatie!!
    Zo herkenbaar dit verhaal. En vooral ook heel goed verwoord.

  • Inge

    Het lijkt wel bijna een contr. c contr. v verhaal Wauw het lijkt echt alsof het over mij gaat.. Ik luister ook véél meer naar mezelf. Het blijft soms nog een uitdaging, maar ik heb mijn lesje ook wel geleerd. Soms moet je door de modder kruipen, om er sterker uit te komen. Goed dat je het aangegaan bent.. Toppertje!

  • Mirte

    Wat mooi geschreven, wat goed dat je gaat en wat fijn dat het je al heel veel heeft opgeleverd. Voor mij toch ook wel weer een zacht duwtje in mijn rug om iets te gaan doen aan de dingen waar ik niet gelukkig van word (werk) en allereerst aan de dingen die me daarin belemmeren (faalangst, onzekerheid). Grappig genoeg werk ik op een plek waar ik heel gemakkelijk bij iemand aan kan kloppen voor coaching/begeleiding op dit gebied, maar dit heb ik in al die jaren nog nooit gedaan. Geen tijd, ik los het zelf wel op, het is makkelijk om excuses te blijven verzinnen. Volgende week maar eens een echte stap zetten! Bedankt dat je dit zo eerlijk en open deelt, Michelle, en ga zo verder!

  • Bianca

    Wow wat is knap van je. Je mag echt trots op je zelf zijn en je jongens. Je hebt een prachtige familie om je heen . Ik kan me in heel veel dingen die je schrijft vinden. ..

Start typing and press Enter to search

error: Content is protected!