ANGST IN HET DONKER

 In Persoonlijk

Bijna drie maanden geleden deelde ik in een post op Instagram een stukje over mijn enige échte angst, maar hier heb ik er tot nu toe nog niet echt over geschreven. Na de plog van vorige week waarin ik vertelde over therapie kreeg ik er vragen over, dus ik vond het een goed moment wat te delen over waar ik precies last van heb en hoe ik dat probeer op te lossen.

Ik ben eigenlijk iemand met weinig angsten. Ik maak me geen zorgen over ziek worden, of doodgaan en ik ben niet overbeschermend naar mijn kinderen toe. Het lukt me over het algemeen altijd redelijk nuchter met dingen om te gaan en met niet heel erg gek te (laten) maken. Er is alleen één ding waar ik wel al een jaar of vijftien last van heb, en dat is mijn angst in het donker. Extreme angst in het donker. Dat begon ooit na een schoolfeestje waar we de film Scream keken. Voor heel veel mensen een hilarische slechte film, voor mij destijds het begin van iets waarvan ik niet wist dat het me tot de dag van vandaag zou achtervolgen. Ik weet nog dat ik na dat schoolfeest thuis kwam, papa en mama op dat moment een buurtfeestje hadden naast ons huis en ik niet alleen naar binnen durfde en wist: shit, ik ben bang.

Dat is in de jaren daarna eigenlijk nooit echt veranderd. Soms ging het even beter en had ik er weinig last van, maar er zijn ook een aantal gebeurtenissen geweest die het véél erger maakten. Vervolgens kreeg ik daar wel hulp voor, maar die angst in het donker bleef steeds een beetje buiten beschouwing. En zo ging dat vijftien jaar aan stuk af en aan. Na de geboortes van de jongens merkte ik dat het weer wat erger werd. In eerste instantie weet ik dat aan de hormonen, maar op een gegeven moment is die troefkaart ook wel een beetje uitgespeeld. Ik had twee keer een baby die vrijwel meteen doorsliep, maar was alsnog dood en doodmoe omdat ik zelf geen oog dichtdeed, ik avonden muisstil op de bank zat zonder me te verroeren als Koen niet thuis was omdat ik bang was iemand in de tuin te zien staan en ik nachten als een plank met wijd opengesperde ogen in bed lag omdat ik ergens wat dacht te zien of horen. Als ik ‘s nachts moest plassen moest ik Koen altijd wakker maken. Dan liep hij iedere keer mee, zonder morren, of bleef hij continu tegen me praten, maar toen ook hij ‘s nachts op een gegeven moment verzuchtte ‘Mies, serieus? Weer?’ wist ik dat het zo niet langer kon. We bedachten samen nog een paar extra beveiligingscamera’s op te hangen zodat er letterlijk geen stuk onbewaakt zou blijven, maar zou dat wat oplossen? Of was dat weer zoeken naar een oplossing die uiteindelijk niets zou veranderen? Als Koen zijn tax had bereikt, wat begripvol zijn betreft, had ik dat zelf al helemaal. Ik was het ineens zó verschrikkelijk beu. Dat nare gevoel, dat continu over mijn schouder kijken: ik wilde er vanaf.

En dus belde ik de huisarts. Ik heb een hele fijne band met haar. Ze weet dat ik niet pieperig van aard ben en neemt me altijd serieus, en toen ik bij haar langs kwam op het spreekuur en haar vertelde waar ik last van had zei ze ook meteen: ‘niet om vervelend te doen Michelle, maar het is niet per se normaal, al ervaar je dat ondertussen misschien zelf wel bijna zo, en je kunt er zeker wat aan doen.’ Ik zat er zelf een beetje schaapachtig bij te lachen, want ergens voelt het een beetje dommig en tegennatuurlijk om als volwassen vrouw van 25 jaar bij de huisarts te zitten omdat je bang bent in het donker, maar daar dacht de huisarts anders over. Ze schreef een verwijzing uit voor de psycholoog, en na een aanmelding kon ik daar vrij snel terecht. Dat bleek achteraf de beste beslissing sinds tijden.

Ik weet dat veel mensen het zwak vinden als je een psycholoog nodig hebt, of juist denken dat er iets héél heel ergs moet zijn eer je daar naartoe gaat, of dat je wel heel diep in de put moet zitten, maar ik ben er in mijn leven al vaker geweest en heb er altijd veel baat bij gehad. In die zin was de drempel dus ook niet hoog om die stap weer te zetten. Ik had een heel fijne intake waarbij we bespraken wat nou precies mijn probleem was, en ze had het eigenlijk vrij snel helder. Ik ben een blij mens en zit goed in mijn vel, maar dat neemt niet weg dat er ruimte is voor zelfreflectie en aan mezelf werken. Dat was in deze gewoon écht nodig. Na vijftien jaar mijn kop in het zand was het tijd voor actie. Meteen in dat eerste gesprek gaf ze aan dat ik maar eens moest proberen mijn angsten gewoon aan te gaan. Ik had door de jaren heen steeds dingen verzonnen om het uit de weg te gaan. Het huis beveiligen, Koen meenemen naar de wc, op de bank blijven zitten als ik niet naar het washok durfde: ik verzon steeds wel wat nieuws om de confrontatie met dat waar ik bang voor was niet aan te gaan, en dat moest dus anders. Ik zette ook vrijwel meteen de knop om. Ik kan niet eens zeggen hóe klaar ik was met dat rotgevoel, dus besloot ik die avond meteen alles wat ik eerder deed achterwege te laten en gewoon de was te doen in het washok toen ik alleen thuis was, alleen naar de wc te gaan midden in de nacht en me af te sluiten voor alle gedachtes die me al die jaren daarvoor bij vlagen een beetje kierewiet hadden gemaakt. Dat klinkt heel simpel, en eigenlijk was het dat ook. Ik vond het eerder dom dat ik dat zelf niet bedacht had, maar soms heb je iemand nodig om je even de goede richting in te duwen. Voor mij werkte dat in ieder geval zo. Nu kwam ik er dus ook heel snel achter dat ik eigenlijk bang was voor niks. Er gebeurde helemaal niks als ik ‘s nachts alleen de trap afging naar de badkamer. En ook niet als ik mijn was stond te doen. Ik was bang voor niks. Voor dingen in mijn hoofd die er helemaal niet zijn.

Inmiddels weet ik dat de angst in het donker bij mij vooral voortkwam uit een gigantische bewijsdrang. Gebeurtenissen in het verleden hebben die angst steeds getriggerd en het allesbehalve minder gemaakt, maar de dieperliggende laag zat ‘m toch echt in die bewijsdrang. Ik wil altijd heel graag laten zien dat ik alles kan, dat ik het allemaal wel flik, dat ik ondanks alle vooroordelen over jonge moeders een goede mama ben voor mijn jongens. Het idee dat ik ze niet zou kunnen beschermen en daarmee zou falen als moeder is wat mijn angst de laatste tijd voedde. Terwijl: ik doe er alles alleen om mijn kinderen te behoeden voor ‘het kwaad’, maar sommige dingen zijn irreëel en dienen geen enkel doel. Dat loslaten, accepteren dat je niet altijd alles in de hand kunt hebben, was in mijn geval een grote stap naar minder bang zijn.

We zijn een poos verder, en ik kan oprecht zeggen dat ik op het moment totaal niet bang ben in het donker. Ik ga wel nog steeds eens in de zoveel tijd naar therapie om aan de onderliggende dingen te werken. Dat zul je altijd zien hè; je denkt voor het één te gaan, en uiteindelijk zit je daar voor iets heel anders. Maar dat is oké. Het is ergens goed voor, denk ik dan maar. Ik ben allang blij dat ik me veilig voel in mijn eigen huis, ook als de zon ondergaat, en dat ik ‘s nachts weer naar bed ga om te slapen in plaats van om duizend schapen te tellen tot ik een ons weeg. Ik weet dat ik niet de enige ben die bang is in het donker. Ik weet ook dat er nog veel meer angsten zijn dan alleen die van mij. Ik wil je geloof ik alleen maar meegeven: er is precies niks om je voor te schamen. We hebben allemaal onze dingetjes. Het is zo zonde om gebukt te gaan onder dingen die in je hoofd zitten, terwijl je er misschien wel iets aan zou kunnen doen. Er zijn mensen die je kunnen helpen. En inderdaad, misschien vindt een ander dat dan stom. Of aanstellerig, of overdreven, of weet ik veel. Maar lekker belangrijk. Niemand kan in jouw hoofd kijken, en aangeven dat je ergens misschien een beetje hulp bij nodig hebt getuigt niet van zwakte, maar juist van heel veel kracht en vermogen tot zelfreflectie. Daar heeft niemand verder iets van te vinden.

Ik ben heel blij dat ik de stap gezet heb om er wat aan te doen. Een beetje meer nachtrust – mits de peuter niet naast ons bed staat met sterke verhalen – en vooral een beetje meer rust in het hoofd. Eentje voor in de categorie ‘had ik veel eerder moeten doen’. Hoe het zich zal ontwikkelen weet niemand, en ik geloof best dat het ooit de kop weer op zal steken, maar ik weet ook dat ik er met de handvatten die ik nu heb wel kom.

Heb jij wel eens angst? Of gehad?

Dankjewel voor het lezen!

 

 

Recommended Posts
Showing 31 comments
  • Carmen

    Weer een mooi, eerlijk stuk. Naar een psycholoog gaan is volgens mij juist sterk en alles behalve zwak. Zelf heb ik (gelukkig) geen grote angsten. Ja, ik houd écht niet van in 1 ruimte zijn met ballonnen uit angst dat ze knappen, maar dat is niet zo erg dat ik verjaardagen ga vermijden ofzo.

  • Marlissa de Korte

    Heel mooi en eerlijk Michelle. Zelf heb ik 1 vrij grote angst en dat is honden. Als ik al in ‘t bos loop en ik zie in de verte een hond, keer ik om.. Wellicht ga ik in de toekomst ook hulp hiervoor zoeken

  • Karin

    Mooi geschreven. Wat ben je een sterke, eerlijke en oprechte vrouw! Wat ontzettend fijn dat er zo’n omslag is en je weer rust in je lijf kan voelen in het donker. Liefs

  • Katrijn

    Sterke post!

  • Mirte

    Het is inderdaad zo jammer dat (psychische) hulp zoeken vaak wordt gezien als zwak en raar. Denk dat er veel meer mensen baat bij zouden kunnen hebben. Heel mooi geschreven dit en ook herkenbaar. Als kind had ik heel veel fantasie en dat stak qua angst vooral de kop op in het donker. Ik verzon er ook meteen allerlei dingen bij die het eventuele gevaar af zouden wenden: zingen op de trap, als mijn voeten onder de dekens liggen, mag het monster onder mijn bed me niet pakken, etc. Enge films heb ik veel gekeken rond mijn 15/16e en daar zijn ook wat dingen van blijven hangen die soms de kop opsteken. Nog steeds vind ik het bijvoorbeeld niet relaxed om op mijn bed te zitten met mijn voeten op de grond en ik kijk liever niet naar buiten als ik ‘s avonds in onze keuken loop (we hebben daar geen raambekleding), maar het is gelukkig niet zo dat ik er wakker van lig (oké, soms als ik ellendig heb gedroomd) en het is ook minder sinds ik kinderen heb, omdat ik nu juist zoiets heb van: als er wel iets is, dan ben ik degene die het regelt en als het op mijn kinderen aankomt, heb ik superkrachten. Of zoiets :’) Heel goed van je dat je deze stap hebt gezet en fijn dat het zo snel lukte om de knop om te zetten. Ik vind dat je trots mag zijn op jezelf. Niet alleen hierom, maar ook gewoon omdat je volgens mij een heel leuk en lief mens bent en je het fantastisch doet. Mijn opa zei altijd: ‘Als je er maar bent en je bent goed voor je konijnen…’ En dat ben je 🙂

    • Nancy

      Precies dit!
      Je voeten niet op de grond laten als je op bed zit.
      En niet naar buiten durft(te kijken vanuit de keuken) in het donker, omdat ik dan jhet idee heb dat er iemand zou kunnen staan.
      Het is net of ik mezelf hoor praten als ik je stukje lees. Was al bijna bang dat ik de enigste was. Soms echt iets om gek van te worden.
      Helaas ook over gehouden aan ‘enge’ films en een aantal inbraken verder. Ben hier vroeger als kind ook voor naar de dokter geweest en mocht geen computer spellen meer spelen en geen ‘enge’ films. Maar tot op heden heb ik er nog steeds last van als het donker is en vooral als ik alleen thuis ben zonder de wederhelft.
      Thanks voor de tip Michelle, misschien dan toch ook maar eens proberen om de angst te overwinnen!

  • Femke

    Knap dat je na jaren de stap hebt gezet en dat het nu zo goed gaat. Zelf heb ik geen angsten, al moet ik zeggen dat ik door alle crime series die ik kijk wel iets minder onbezorgd over straat ga dan ik ‘vroeger’ deed (al komt dat misschien ook dat ik na het stappen een keer achterna ben gezeten.. gebeurde in die periode in ons dorp heel vaak). Gelukkig heb ik daar echt bijna nooit ‘last’ van. Maarre, mensen die het ‘zwak’ vinden als mensen naar een psycholoog of psychiater gaan moeten daar waarschijnlijk zelf een keertje heen.

  • Dorien

    Mooi stuk Michelle. Alles behalve een zwakte om hulp in te roepen, juist supersterk. En zo fijn dat het al zo’n groot verschil heeft gemaakt.

  • Anne

    Hoi Michelle,

    Goed geschreven inderdaad.
    Heb zelf geen angsten, wel gepraat met een psycholoog. Dus dat is voor mij wel herkenbaar. Wat voor mij niet herkenbaar is, en dat onderwerp haal je wel vaker aan, is het commentaar over jong moeder zijn. Ik ben zelf ook jong moeder geworden en heb werkelijk nooit een opmerking gehad in de trant van ‘kan jij dat wel?’.
    Verder heb ik ook nog nooit gehoord van anderen dat het zwak zou zijn als je met een psycholoog zou praten. Jij schrijft dat veel mensen dit vinden. Vervelend dat je dat zo meemaakt!
    Ik ben van mening dat eigenlijk iedereen wel een keer met een psycholoog zou moeten praten. Heel verhelderend juist! Je zorgt toch ook goed voor je lichaam? Zorg dan ook goed voor je geest :)!

  • FALH

    Wat goed dat je ook aangeeft vaker te zijn geweest, alsof het een doodnormale zaak is. Wat het eigenlijk ook gewoon moet zijn! Ik kijk ook al jaren geen enge films meer want dan zit ik gewoon heel de nacht wakker op de bank of lig ik met hartkloppingen in bed.
    Ik heb sowieso angst voor ‘de nacht’ waardoor ik buitensporig lang wakker blijf en altijd helemaal kapot ben. En als ik dan een keer naar bed wil.. duizend keer het gasfornuis en alle sloten en mijn kind checken (die al 6,5 is en gezond) voordat ik ga slapen. Je hebt ZO gelijk!

  • Linda Toet

    Zó herkenbaar jouw post. Ook voor mij heel goed geweest om naar de psycholoog te gaan. De reden: file angst. Je verzint het niet he! En je kent me, ook bij mij een mega bewijsdrang en perfectionisme van jongs af aan. Het blijft mijn valkuil maar herken eerder de signalen. Stoer van je dat je eraan werkt en er open over bent. Dat is niet zwak, integendeel!

  • Robin

    Ik ben bang voor… bang zijn. Gekker kan je het niet bedenken. Toen ik 20 weken zwanger was van onze dochter zagen ze een een complicatie waardoor het gruwelijk mis kón gaan, maar niemand kon voorspellen of dat ging gebeuren. Elke week op controle en (bang) afwachten of haar hartje nog klopte en ze nog voldoende voeding kreeg. Ik ben dan in overlevingsmodus gegaan en heb elk mogelijk gevoel (na 4 weken paniekaanvallen gehad te hebben) uitgeschakeld. Op 35 weken hebben ze haar gehaald, ze mist een vingertje, maar is verder kerngezond.
    Ik bleef de rust zelve, maar dat was pure manipulatie van de geest. Ik dacht dat alles een plekje had, maar door een aantal gebeurtenissen, is mijn gevoel toch weer getriggerd en merk ik dat ik dat dus to-taal niet verwerkt heb, terwijl ik in mijn dagelijks leven normaal functioneer en ik mij niet per definitie ongelukkig voel en geniet van onze dochter, ben ik doodsbang om nog eens zo bang te moeten zijn… beetje onsamenhangend verhaal , maar zo heeft iedereen zijn dingetjes, zoals je zegt… & maar goed dat er dan mensen zijn die je kunnen helpen.

  • Sabine

    Knap van je Michelle!
    Iedereen heeft een angst in zich, ongetwijfeld.
    Zelf ben ik een mega controle freak. Vliegen vind ik vreselijk en kleine ruimtes als liften vermijd ik liever. Heel erg vervelend…

  • Philomeen

    Ik was voor heen bang voor s,avonds alleen thuis zijn.Vooral als het dan donker was.Mijn man is wel is een paar nachten weg voor zijn werk.Als ik dan ging slapen.Aantal keer kijken of de deur wel op slot was.Na de geboorte van onze zoon was dat over.En ik ben bang voor spinnen.

  • Eline

    Knap! Respect, ook dat je het met ons gedeeld heb! Liefs

  • Astrid

    Respect hoor, je verhaal zo delen! Maar wel heel herkenbaar! Niet zozeer bang in het donker, maar wel die keiharde, slopende angst. En de bewijsdrang/ perfectionisme. Ik heb ook een tijdje therapie gehad, en het heeft me zo ontzettend geholpen! Ik voel me nu een ander, sterker mens. En ik denk ook dat door te werken aan jezelf, je ook meer kan betekenen voor een ander. Maar vind het nog steeds wel lastig wat andere mensen ervan denken. Daarom heb ik het eigenlijk ook nog nooit zo gedeeld. Dus dat is weer een opsteker die ik ga meenemen, bedankt 😉

  • Nuy

    Top dat je je probleem hebt aangepakt om jezelf sterker te maken. Naar een psycholoog gaan is niet zwak, maar juist een keuze dat je het beste met jezelf voor hebt. Je komt hier alleen maar sterker uit. De meeste mensen hebben vroeger dingen meegemaakt die van invloed kunnen zijn op je leven. Je kunt alleen maar trots zijn op jezelf dat je de stap hebt genomen om je angst aan te pakken.

  • Annelies

    Wat naar voor je dat je zo bang was voor het donker! Maar super goed van je dat je naar de psycholoog bent gegaan. Vervelend he dat de zo een negatief beeld heeft, dat maakt de drempel om er naartoe te gaan onnodig hoger. Goed dat jij er hier zo open over verteld, dat laat zien dat een psycholoog, net als bv. een fysiotherapeut soms gewoon even nodig kan zijn om bepaalde obstakels te verhelpen.

  • Iris

    Hoi Michelle,

    Wat knap dat je je angst bent aangegaan en dat je hulp hebt gezocht! Ik ben blij dat het je zo goed heeft geholpen!

    Waar ik ook blij van word, is dit artikel en de reacties die worden gepost. Ik ben een kind en jeugd psycholoog en merk dat de drempel zo hoog is! Hierdoor lopen kinderen en jongeren langer met dingen rond dan zou hoeven. Terwijl, met name de pubers, zich in die periode ook zo kunnen kwellen op dit punt! Dat ze de enige zijn, getikt/abnormaal zijn enz. Ik hoop dat je nog veel meer mensen, kinderen, jongeren en ouderen mag inspireren om hulp te vragen!

    Ik vind om hulp vragen altijd een teken van sterk zijn ipv zwakte 🙂

  • Anne

    Wat goed dat je in therapie bent gegaan, en zo fijn dat je van je angst af bent! Hier ook begonnen met een film.. op de basisschool (jaaaren geleden) een oorlogsfilm gekeken over jodenvervolging. Ik vond het afgrijselijk. Heb een week niet kunnen slapen en sindsdien durf ik absoluut geen films meer te kijken die ook maar iets met oorlog ect. te maken hebben. Als ik wat zie op tv zet ik hem gelijk over naar een andere zender, want anders lig ik weer de hele nacht wakker..

  • Jennifer Verwij

    Super goed dat je die stap hebt genomen. Ik geloof erin dat je er pas echt aan kan werken als je zelf de 1e stap zet (al dan niet misschien een beetje geduwd door je omgeving, in het algemeen) en zo fijn dat het werkt. Herkenbaar ook. Zal je veel horen wrs.. hoeveel mensen eigenlijk “issues” hebben. Ik ben zelf ook geen bangig persoon, had geen faalangst en fietste vroeger overal alleen naartoe in het donker maar heb na de geboorte van mijn dochter een angststoornis ontwikkeld. Mijn angst is de dood en dan vooral op het moment zelf, dat ik een paniekaanval heb, dat ik op dat moment doodga. Verschillende factoren die het aangewakkerd hebben (hormonen, slechte voeding, afvallen door BV, moeder worden maar idd ook achterliggend een controlfreak zijn) ik ben daarvoor nu ook in therapie. Krijg zelfs EMDR. Vooral omdat ik bang ben voor herhaling nu ik weer zwanger ben want ik heb al keihard gewerkt aan mezelf waardoor het super goed gaat. Bizar he hoe iets je leven zo kan beinvloeden!

  • Elianne

    Wat een dapper en eerlijk stuk! Ik herken je angst voor het donker wel, ik heb het met name buitenshuis (met een rotgang ‘s avonds door de stad naar huis fietsen bijvoorbeeld en continu op je hoede zijn). Fijn dat de stap om aan je angst te werken je nu al zoveel heeft opgeleverd!

  • Youssra bl

    Heel mooi en eerlijk geschreven!! Om trots op te zijn, dat je de stap hebt genomen om naar de huisarts te gaan. Goed bezig!

  • Melony

    Wat een fijn stuk om te lezen. En wat goed dat je de stap hebt genomen voor jezelf! Voor mij heel herkenbaar.. ik heb een extreme angst voor overgeven(emetofobie), al heel mijn leven en daar is bij gekomen dat ik sinds een aantal jaar zo extreem bang ben om mijn oma te verliezen. Ik heb een hele goede band met haar. Elke ochtend ben ik bang om gebeld te worden dat er iets is gebeurd met mijn oma, terwijl zij mij verteld dat we moeten genieten van elke dag die we nog met z’n allen samen zijn. Ik ben een aantal jaar in therapie geweest voor de emetofobie en nog steeds niet helemaal van mijn angst af. Ik vind het bijvoorbeeld heel spannend om ooit, als het mag gebeuren, zwanger te worden. Ik ben als de dood om dan te moeten overgeven. Wat je zegt, iedereen heeft zo zijn dingetjes. Heel dapper dat je de stap hebt genomen, angst mag ons leven niet beïnvloeden!

  • Marieke

    Ooh wat een herkenbaar stuk. Ik heb (mede door) die film eenzelfde angst ontwikkeld. Ik sliep daarna weken bij mijn ouders in bed en plassen deed ik met de deur wagenwijd open en dan bleef ik continue tegen mijn ouders of zusje praten. Gelukkig werd het bij mij veel minder nadat ik kinderen kreeg en kan ik mezelf vaak dwingen die eventuele angst onder ogen te komen.

    Ik vind het ontzettend dapper dat je hulp hebt gezocht, ik heb zelf na het overlijden van mijn vader hulp gezocht bij een psycholoog want waar jij over begint te schrijven, doodgaan en ook bij mij verlaten worden, zijn voor mij grote angsten. Juist nadat ik kinderen kreeg.

    Fijn om zo’n herkenbaar stuk over het donker te lezen!!

  • Kim

    Ik heb wel enigzins overeenkomsten met jouw verhaal. Het is niet zo dat ik snachts wakker lig if niet naar de wc durf, maar alleen thuis zijn in het donker is voor mij ook een ding. Van elk geluidje schrik ik en het liefste ga ik dan in bed liggen met het alarm aan (dan ben ik “veilig”). Wellicht dat ik hier in de toekomst misschien ook wat mee zou moeten doen!

  • Williette

    Ik vind je een topper:). Zelf heb ik emetofobie, extreem bang om te moeten overgeven bij ziek zijn en bang als anderen misselijk zijn en moeten spugen. Word nog leuk als een van mijn jongens écht een keer de buikgriep krijgen of hoesten met overgeven tot gevolg. De oudste had erge reflux maar dat kon ik wel dealen gelukkig

  • Bo

    Lees her boek van Kelly Weekers maar eens. Daar staat in dat dit gedachtes zijn die een verhaal maken wat er niet is. En dat angst voor iets in ons systeem zit vanuit vroeger, de tijd van het jagen. Je moet het zelf maar even lezen dan snap je het. Ik heb echt precies hetzelfde en maak dus in m’n hoofd de meest wilde verhalen als het donker is. Net een film maar het gebeurd niet echt! Je word er doodsbang van. Het zijn dus gedachtes en die kun je uitschakelen door het te trainen. Het heeft tijd nodig maar het werkt echt! Ook werken edelstenen bij mij goed, om rust te geven in angsten.

  • Sylvana

    Zoals mij ooit verteld is..; voor een stuk vlees, ga je naar de slager, voor brood naar de bakker en voor een dosis motivatie & reflectie naar de psycholoog.

    Vind de weg naar de psycholoog eerder een teken van sterkte dan zwakte. Je herkent je eventuele zwakte en bent sterk genoeg om wat aan te doen!

  • Sietske

    Ik vind het heel stoer en vooral ook moedig dat je zelf degene bent geweest die naar de huisarts hebt gebeld: ik wil er iets aan doen.
    En wat fijn dat het zoveel ruimte in je hoofd heeft gegeven!
    Ik ben zelf al van kind af aan bang voor knallen, en vooral voor vuurwerk knallen. Ik ben nu 23 en heb een dochtertje. Ik zie elk jaar weer op tegen eind december. Soms begin december krijg ik al een knoop in mijn buik omdat ik dan al eens een verdwaalde knal hoor. Heel oudjaarsdag blijf ik binnen, zodra het geknal begint word ik onrustig en druk en een beetje paniekerig. Muziek hard aan en oordoppen in. Ik baal er zo van. Ik wil niet dat zij die angst over neemt. Ik zou er zo graag vanaf willen zijn! Zou je voor zoiets ook naar een psycholoog kunnen gaan?

  • Denise van Doesburg

    Het is juist heel dapper om te gaan! Ik vind het totaal niet aanstellerig of iets.
    Ik zit ook met het zelfde. Ik was voordat ik mn zoon kreeg, panisch in het donker. Nu gaat het wel iets beter omdat hij een slechte slaper was, dus moest ik er wel uit en was ik niet meer alleen in een kamer.
    Het is ook zo dat ik wel eens iemand zie staan of lopen of aanwezigheid voel en zelf vind ik dat gewoon heel eng en lastig mee om te gaan

Start typing and press Enter to search

error: Content is protected!