Jongens jongens, wat een weken hebben we achter de rug. Een verbouwing, verhuizing, en vorige week het overlijden van oma; Het is allemaal nogal. Inmiddels is de rust enigszins wedergekeerd – vooral in praktische zin van het woord, emotioneel is ’n ander verhaal – en leek het me tijd om jullie eens te updaten over hoe het met ons gaat, hoe de situatie met ons huis nu is, hoe het met kleine Morris gaat, wat de plannen zijn met de blog en hoe ik dat allemaal precies denk te gaan bolwerken. Mocht je daar benieuwd naar zijn; vooral even verder lezen:)!

Laat ik beginnen jullie héél héél erg te bedanken voor alle lieve e-mailtjes, reacties en Instagramberichtjes die ik kreeg om me een hart onder de riem te steken na mijn artikel van vorige week maandag. Ik heb heel erg getwijfeld of ik dat artikel wel online zou zetten, maar vond het uiteindelijk hypocriet dat niet te doen. Mijn blog is míjn persoonlijke stukje internet. Ik schrijf over het moederschap, maar ook over mijn leven an sich en alles daar omheen. Het overlijden van een grootouder is geen gezellig leesvoer, maar wél iets wat nu bij mijn leven hoort en het op dit moment ook even best wel beheerst. Het zou niet eerlijk zijn jullie wel alle hoogtepunten voor te schotelen, maar niets te vertellen over dit dieptepunt in mijn leven. Hoe cru ook; het is iets menselijks en hoort er in die zin gewoon bij, wat overigens niet wil zeggen dat ik hier dagelijkse kost van wil gaan maken, want man o man wat een verdriet.

Ik vind het moeilijk te zeggen hoe ik me voel. Om heel eerlijk te zijn voel ik op het moment vrij weinig. Het is een beetje leeg. Ik ben verdrietig, al zie je dat niet per se aan me, en mis oma verschrikkelijk; gisteren ging ik voor de eerste keer sinds haar overlijden ‘gewoon’ weer werken, en werd ik geconfronteerd met dat ze er gewoon écht niet meer is. Ze zat niet in haar stoel, was er tussen de middag niet voor een gebakken eitje en er viel weinig te knuffelen. Ik heb op een of andere manier nog steeds het gevoel dat er straks iemand komt die me verteld dat het allemaal ’n gruwelijk slechte grap was en dat ze daarna dan gewoon weer in haar stoel zit; al weet ik uiteraard rationeel gezien dondersgoed dat dat grote kul is en helemaal niet kan. Waarschijnlijk is dit een typisch geval ‘geef het de tijd’. Dus dat doe ik. Ik praat veel over oma, dat vind ik heel fijn, en kijk alle filmpjes terug die ik de afgelopen maanden van haar met Morris heb gemaakt. Daar word ik vrolijk van; de herinneringen zijn zo waardevol. Er zijn duizend dingen die me troosten – haar afscheid was heel erg ‘oma’ en zo mooi, ze heeft bijna tot het allerlaatst in haar eigen huisje mogen wonen en ze heeft nog intens van Morris kunnen genieten – maar dat maakt het verdriet niet minder. Voor nu pakken we de draad van het normale leven weer op. Alles heeft bijna twee weken op pauze gestaan, en nu moeten we weer verder. Precies zoals voorheen, alleen dan zonder oma en dus nooit meer hetzelfde.

Ondertussen wonen we ook ruim twee weken in ons nieuwe huis. Door alles wat er gebeurd is voelt dat als véél langer. Alle dozen zijn uitgepakt, en eigenlijk is het zo goed als af. Sinds afgelopen weekend hangen er ook gordijnen op de slaapkamers, en dat is toch echt wel héél erg fijn! We moeten alleen nog wat verlichting, de raamdecoratie voor beneden is er nog niet en de tuin moet nog aangelegd worden. De ‘grote lijnen’ zijn klaar, zometeen komt er tijd en ruimte voor de kleine dingetjes. Schapjes op de slaapkamers, een fotolijstje hier, ’n plant daar; dat soort dingen. Voor nu ben ik een tevreden mens. We wonen hier echt heel fijn. We voelen ons allemaal al hartstikke thuis. Hoewel ik best even moest slikken toen ik voor de allerlaatste keer wegging in het appartement – vooral omdat we er getrouwd zijn en Morris er geboren is – is het nu net of het nooit anders is geweest.

Dan kleine Morris. Die was zondag precies 9 maanden oud. Ja echt. 9 HELE MAANDEN! HOE DAN?! Ik krijg altijd de neiging al die stomme cliché’s uit de kast te trekken als het Morris z’n ontwikkeling betreft, want die lijken ineens allemaal zó waar te zijn. De tijd gáát echt belachelijk snel, en hij wórdt echt heel snel groot. Dat mini baby’tje van 9 maanden geleden is inmiddels een heerlijk ventje dat nog altijd de hele dag lacht, maar toch ook écht wel een karaktertje heeft. Met z’n eten moeten we bijvoorbeeld niet te lang wachten, want honger is honger. Net z’n moeder;). Hij gaat inmiddels het hele huis door, vindt nog steeds niets leuker dan staan, probeert aan onze hand voorzichtig een paar wiebelige stapjes te zetten, kletst erop los – ‘mama’ en ‘papa’ – zwaait, klapt en is vooral heel erg sociaal. Morris maakt iedere dag nog net wat leuker en we zijn zo trots. Ik had gewoon oprecht nooit gedacht dat het zó leuk zou zijn. Wat dat betreft toch echt wel nog steeds die grote roze wolk hoor.

Tot slot: mijn blog. Niet geheel onbelangrijk natuurlijk, want wat gaan we daar nou precies mee doen? Ik vertelde jullie nét voor alle toestanden al dat ik in februari weer volle bak wilde gaan bloggen. Nu zullen jullie allemaal begrijpen dat de gebeurtenissen van afgelopen week lichtelijk roet in het spreekwoordelijke eten gooide. Toch wil ik zo snel mogelijk weer met ziel en zaligheid bezig voor de site, net zoals ik voorheen deed. Ik mis mijn uitlaatklep en wil zo graag weer van me af schrijven. Ik blijf wel bij m’n standpunt dat ik alleen dingen online wil zetten waar ik écht achter sta en waarvan ik denk dat ze iets toevoegen aan de site – geen opvullertjes! – dus laat me vooral weten in de reacties wat voor artikelen jij graag zou lezen, dan ga ik daar mee aan de slag. Verwacht niet dagelijks een artikel, maar ik wil toch echt wel weer toe naar minimaal 3 keer in de week; dat moet zeker haalbaar zijn. Er komen weer genoeg leuke dingen aan om met jullie te delen.

Dus. Dat was ‘m! Een hele riedel tekst; misschien niet even samenhangend, maar jullie zijn in ieder geval weer redelijk bij! Voor nu wil ik jullie nogmaals héél erg bedanken voor jullie steun, begrip en lieve woorden de afgelopen tijd. Dat hele internet is zo gek nog niet;).

Bedankt voor het lezen en tot heel gauw!

Showing 12 comments
  • Loes Johanna
    Beantwoorden

    Wat fijn dat jullie, ondanks de mega verdrietige periode, al wel wat gesetteld zijn in jullie nieuwe huis. Het overlijden van je oma zal nog lang moeilijk blijven, zeker met zo’n hechte band. Gelukkig heeft ze mee kunnen genieten van jullie prachtige mannetje!

  • Isa
    Beantwoorden

    Wat fijn dat jullie, ondanks alles, zo lekker op jullie plek zijn in het nieuwe huis! Geef het allemaal wat tijd, het zal nodig zijn. Ik vind het zo bizar dat Morris al 9 maanden oud is! Ik weet nog zo goed, dat toen Morris geboren was ik echt niets liever wilde dan ook bevallen, haha. En nu, voor we het weten zijn ze geen baby meer… Heerlijk dat het allemaal zo goed gaat. Hier is dat ook zo en dat is echt genieten! Zijn we heel dankbaar voor. Liefs! x

  • Beantwoorden

    Wat een hectische tijd zo. Doe lekker rustig aan.

    Ik ben wel heel benieuwd naar jullie nieuwe huis en de kamer van Morris.

  • Yvette
    Beantwoorden

    Lieve Michelle,
    Heel dubbel allemaal.. nieuw huis en overlijden van je oma in zon korte tijd.
    Het zal even tijd nodig hebben natuurlijk en gun je ook die tijd.

    Dan wat de blogjes betreft; ik zou best nog wat meer van je inrichting willen zien, verder vindt ik de filmpjes ook erg leuk en de blogjes over kleding en Morris!

    Liefs Yvette

  • Linda
    Beantwoorden

    Een heftige tijd vol verandering, moet inderdaad heel vreemd en dubbel voelen; een fijn nieuw huis, maar ook verdriet om je Oma.
    Wat een mega schattige foto van Morris! echt té lief!

  • Romy
    Beantwoorden

    Wat fijn dat alles terug een beetje in z’n plooi valt. Gun jezelf zeker de tijd, is zó belangrijk om alles af te sluiten. Wij zien je vroeg of laat wel weer verschijnen.

    Wat is Morris toch een dotje! Niet te doen gewoon. Het lijkt me zo’n heerlijk kind. Wat je blog betreft, een review over de Dubatti zou ik wel fijn vinden. Ben ik heel benieuwd naar! Eventueel een roomtour van jullie nieuwe huis, hoewel dit natuurlijk jullie privéleven is en ik het zeker zou begrijpen als je dit liever niet zomaar op internet gooit. En hopelijk wil je ook nog steeds vlogs opnemen! Doe vooral lekker waar je je zelf goed bij voelt!

    Heel veel liefs XXX

  • Jessica
    Beantwoorden

    Ik denk aan jullie!

    Fijn om te lezen dat jullie huis al helemaal als thuis voelt. Dat jullie daar maar heel veel mooie momenten mee mogen maken samen.

    Leeg dat is het goede woord hoe ik me ook voel. Ik voel met je mee en denk aan jullie. Oudjaarsdag heb ik opa zeer plots verloren en het zal nooit meer hetzelfde zijn. Zo waren we zondag weer bij mijn oma op visite en dat opa dan niet meer en nooit meer op zijn plekje van de bank zal zitten, wat je zegt je hebt het idee dat iemand je ineens komt vertellen dat het een hele slechte grap is.

  • Vera
    Beantwoorden

    Wat staat geluk en verdriet soms toch dicht bij elkaar. Geniet van jullie ontzettend vrolijke mannetje en jullie mooie huis.
    Geef het verwerken van verliesde tijd, zelfs na 10 jaar mis ik mijn oma nog bijna dagelijks.
    Heel veel sterkte de komende tijd. x

  • Rianne
    Beantwoorden

    Fijn om een update te lezen.
    Veel sterkte toegewenst, neem je tijd!

    En…wat een geweldige foto van Morris!!

  • Eem
    Beantwoorden

    Hi Mies, mooi geschreven,.. het gemis van oma zal ongetwijfeld blijven maar zoals je al schrijft zijn er genoeg mooie herinneringen en koester die. Reviews vind ik erg leuk om te lezen, lekkere en vooral gezonde recepten van jullie maar wellicht ook van hapjes aan morris, Iets heel stoms misschien, maar hoe combineer jij het thuis, werk en morris met elkaar? Heb je bijv. huishoudschema en hoe doe je dat samen met een baby erbij.. Merk dat het bij mij allemaal erg achter loopt en misschien heb je tips. Het zijn ideeen, kijk zelf wat je er mee kan.

  • Mandy
    Beantwoorden

    Poeh, heftige periode zo. Weet zelf hoe zwaar dat is. En inderdaad heel cliché maar het heeft echt tijd nodig. Wat een lief mannetje, leuke foto! Voor je het weet blaast hij zijn eerste kaarsje uit 🙂 Fijn dat je straks weer kan schrijven en het als uitlaatklep kan gebruiken. Wat betreft artikelen…. Recepten, dingen over inrichting/huis, leuke uitjes en activiteiten. Sterkte nog verder!

  • Denise
    Beantwoorden

    Hi Mies, goed en mooi geschreven, al is het wel heftig allemaal. Fijn dat het allemaal weer een beetje op z’n plekje valt nu.
    En ja altijd de leuke, vrolijke Morris erbij he 😉 De tijd vliegt inderdaad!!
    Leuk om weer een artikeltje te lezen van jou, die heb ik gemist!
    Wat betreft de artikelen, een hometour, shoplogs, vlogs ;), vraagtags, plog over hoe jij je over 10 jaar ziet.

Leave a Comment