Goede voornemens. Een fenomeen dat ik, om heel eerlijk te zijn best een beetje stom vind. Ik heb ze zelf ook nooit echt gehad. Natuurlijk nam ik me wel eens wat voor, of stelde ik mezelf doelen, alleen dan niet per se vanaf een nieuw jaar, maar gewoon op het moment dat dat in me opkwam. De jaarwisseling had daar voor mij nooit echt invloed op. Toch is dat nu allemaal net wat anders. Of het nou aan de hormonen ligt, of dat het er gewoon bij hoort; zwanger het nieuwe jaar in gaan doet best wat met je. En met mijn aversie tegen goede voornemens dus ook.

Een melodramatische muts ben ik altijd al wel een beetje geweest. Gebeurt er iets echt ergs, dan schiet ik op slot in een soort overlevingsmechanisme en zijn de waterlanders er met geweld niet eens uit te krijgen, maar kijk ik een afleveringetje Hello Goodbye, jank ik gerust tranen met tuiten. Ja de logica ontgaat mij ook hoor, maar toch is het zo. Ik heb namelijk een dingetje met afscheid nemen (voor de ‘niet-kijkers’ onder ons; in HG wordt er héél véél afscheid genomen). Kan ik niet. Nooit gekund ook. Reden we vroeger na drie weken kamperen aan het Gardameer terug naar huis, zat ik de eerste 100 kilometer op de achterbank te snikken alsof m’n leven ervan af hing. Maar echt, op standje ontroostbaar gewoon. Omdat we dan zo’n geweldige tijd hadden gehad met z’n vieren en we dat dan achter ons moesten laten. En zo werkt het met een jaarwisseling dus ook altijd.

2015 was voor mij zoals jullie al hebben kunnen lezen zo’n bijzonder jaar dat ik het niet eens echt onder woorden kan brengen. Het voelt steeds alsof ik stukjes vergeet en het de lading niet dekt ofzo. Ook dit keer moest ik dus best even slikken toen de klok op 31 december 00.00 sloeg. Wat een jaar lieten we op dat moment achter ons. Het jaar waarin ik trouwde, afstudeerde, een huis kocht en zwanger raakte. Het was dit keer alleen niet enkel het afscheid van 2015 waardoor ik weer zo lekker op de emo tour ging, maar vooral ook het 2016 dat ons in het verschiet ligt. HALLO HORMONEN. In 2016 worden wij papa en mama van onze kleine man, en op het moment dat dat jaar dan begint komt dat best even binnen. In plaats van ‘volgend jaar mei’ komt Frummeltje nu ‘over een maand of vier’, en ja echt, dat minuscule verschilletje brengt zélfs een goed voornemen met zich mee. Of liever, een doel.

resolutions

Waar je misschien dacht een lijst aan goede voornemens te gaan vinden bij het openklikken van dit artikel, kom je nu bedrogen uit, want die heb ik ook in 2016 niet. Maar ik heb wel een héél groot overkoepelend en allesoverheersend doel, en dat is ergens in mei een gezond klein ventje op de wereld zetten. Pak die teil er maar effe bij jongens, misschien had ik dit in niet-zwangere toestand ook wel enigszins zum kotzen gevonden, maar voor nu is dit écht hoe het voelt. Het lijkt wel alsof er verder niet zo veel ‘is’ ofzo. Verder dan mei kijk ik überhaupt even niet, maar dat herken ik van vorig jaar met onze bruiloft; dat was net zo. Alles lijkt ineens zo onbelangrijk en nietig in vergelijking met het krijgen van een kind. Strakke billen krijgen? Ja joh, komt ooit wel een keer. Of niet. Meer van momenten genieten en in het heden leven, plaats van alleen maar het vizier op ‘later’ hebben? Zwanger worden was hier een wondermiddeltje voor, want ik geniet vanaf het begin van mijn zwangerschap heel bewust van iedere dag. Ik heb op dit moment gewoon niet heel veel meer te wensen dan dat ook het tweede deel van mijn zwangerschap fijn verloopt en de bevalling straks helemaal goed zal gaan. Dus daar focus ik me voorlopig lekker op, helemaal in het nu enzo;)!

Hebben jullie wel goede voornemens voor 2016? Ik lees ze heel graag in de comments:)!

Bedankt voor het lezen! X

 

 

 

Showing 0 comments
  • Myrthe
    Beantwoorden

    Ik heb wel doelen gesteld voor mezelf, die vandaag te lezen zijn op mn site!

  • Dina
    Beantwoorden

    Heel erg herkenbaar, zwanger het nieuwe jaar ingaan doet wat met je. Of tenminste, zo heb ik het dit jaar ook beleefd. Ineens zag ik 1 januari wel een beetje als een ‘nieuw begin’ of ‘nieuwe start’. Maar goede voornemens heb ik nog steeds niet echt. 😛

  • upje
    Beantwoorden

    En toch vind ik het stiekem geen goed voornemen, omdat je er zelf zo weinig aan te beslissen hebt, he. Ik wens het je alvast wel toe, dat het allemaal loopt zoals je wilt!
    Ikzelf plan alvast ook niks voor na mei, omdat ik me nog herinner hoe een baby je leven toch totaal overhoop gooit. We zullen daar eerst wel eens een ritme in proberen te vinden en dan zien we wel weer verder ;-).

    • Michelle
      Beantwoorden

      Daar heb je helemaal gelijk in hoor. Het ís ook geen goed voornemen; wel een soort doel waar ik naar toe leef en me zo goed mogelijk op voor probeer te bereiden:)! Inderdaad, helemaal met je eens. Eerst maar eens zien hoe het straks allemaal is. Dankjewel voor je reactie:)!

  • Hanna @ eenbezigbijtje
    Beantwoorden

    Logisch dat jullie mannetje het belangrijkste is en je niet verder kijkt dan zijn geboorte. Ik heb verder ook geen goede voornemens.

  • Monica Sofia
    Beantwoorden

    Ik moet ook altijd onwijs huilen bij HG, vind het echt een mooie programma.

  • Jennifer
    Beantwoorden

    Ik had vorig jaar als “doel” een leuke moeder te zijn en af te studeren. Nou, dat is gelukt, want volgens mij vindt mijn baby het heel leuk bij ons, is hij heel gelukkig en er staat een mooi diploma op de kast. 🙂

    • Michelle
      Beantwoorden

      Wat fijn om dat te kunnen zeggen! En wat goed dat het je gelukt is om gewoon af te studeren ondanks jullie baby. Superknap. Dankjewel weer voor je reactie:)!

  • Simone
    Beantwoorden

    Mooi geschreven! Ik herken het wel hoor. Hier komen de waterlanders ook heel snel sinds ik zwanger was. En nog steeds dus.

    • Michelle
      Beantwoorden

      Haha ja het is hier zó raar; ik hoef bijvoorbeeld helemaal niet te huilen om de baby, bij echo’s ofzo, terwijl ik dat wel heel erg had verwacht! Alleen bij sommige liedjes of tv-programma’s gaan de sluizen ongenadig open hier. Wel fijn om te weten dat ik echt de enige niet ben;)! Dankjewel voor je lieve reactie<3!

      • Simone
        Beantwoorden

        O ja!? Dat had ik ook. Ik heb zelfs na de bevalling geen traan gelaten. Wat is mis met ons? 😉

  • Michelle
    Beantwoorden

    Ik heb je een facebook message gestuurd Sandra. Wellicht heldert die het voor je op.

Leave a Comment