OVER MOEDERS TEGEN MOEDERS

Morris werd in mei 3 jaar oud. Van een kleine baby naar een grote, létterlijk grote, want hij is hartstikke lang, peuter. Een bink met een woordenschat waar je u tegen zegt, waar ik inmiddels net zoveel van terug krijg als ik geef en waar ik, hoe dan ook, onvoorwaardelijk apetrots op ben. Benjamin wordt in augustus twee. Die is ook al even geen baby meer, begint steeds meer trekken van zijn grote broer over te nemen en ontwikkelt zich de laatste maanden in een heel rap tempo, maar is nog steeds een grote knuffelkont die het liefst in mijn armen in slaap valt. Mijn tweede grote kleine held. Drie jaar moeder dus, en bijna twee jaar moeder van twee. De afgelopen jaren kreeg ik heel vaak berichtjes met vragen of opmerkingen. Over mij, over het moederschap, over de ontwikkeling van de jongens. Waarom geef jij de kinderen geen aandacht als je thuis werkt? Dat is toch zielig? Slaapt Morris nou nog in dat ledikant? Waarom heeft hij nog een speentje in bed – daarom slist hij! Heeft Benjamin nou pas vijf tanden? Maar ook; jeetje wat praten die van jou veel – doen die van mij nog helemaal niet. Waarom werk jij nog? Of juist: waarom ben je zo veel thuis? Al met al best heel veel waarommen. En meningen ook. Over mij. En over ons gezin.

Met het feit dat ik blog en vanalles over ons leven deel lijkt het een logisch en onvermijdelijk gevolg dat iedereen vrij is daar iets van te vinden. Ik breng mezelf tenslotte in een positie waar ik me kwetsbaar opstel en ik anderen de gelegenheid geef al dan niet anoniem hun mening te geven over hoe en wat ik doe als vrouw, en als moeder, over ons als gezin en over het leven dat we leiden. In die zin zou je dus kunnen stellen dat ik het over mezelf afroep. Ik gooi het toch online? Je kunt en mag nou eenmaal niet verwachten dat iedereen die dat leest en ziet jou per se leuk vindt. Snapt waarom je de keuzes maakt zoals je ze maakt. Waarom je je kinderen opvoedt zoals je doet. En toch.. Toch lukt het me ook na vier jaar bloggen niet altijd om alles zomaar van me af te laten glijden.

Begrijp me niet verkeerd hoor, want het hele gebeuren heeft vooral heel veel mooie kanten. Echt. Er zijn volgers die er vanaf het begin zijn, die al die jaren zijn blijven plakken, die het óók niet altijd met me eens zijn, óók wel eens, of heel vaak, dingen anders doen en dat tegen me zeggen ook. Er zijn volgers afgehaakt, en volgers bijgekomen. Maar het zit hem denk ik een beetje in de manier waarop. De toon die de muziek maakt. Met feedback kan ik iets, maar met berichten als – ik vind jou stom – echt helemaal niet. Daar is niet zo heel veel opbouwend aan. Wel degrondintrappend. En daar word ik nog steeds niet echt vrolijk van. Ik zie het overigens niet alleen bij mij, maar ook als algemene tendens, met name op Instagram. De reacties die ik af en toe voorbij zie komen op de profielen van anderen zijn serieus om te janken. Vooral ook van moeders naar andere moeders. Belerend, veroordelend, dat priemende vingertje in de lucht en het vooral standaard beter wetend, terwijl dat volgens mij juist het laatste is wat we allemaal kunnen gebruiken. Ik begrijp het geloof ik gewoon niet zo goed. Want echt, waarom? Iets vinden mag, natuurlijk, maar of en de manier waarop je een ander dat voorschotelt is zo cruciaal voor de beleving aan de andere kant.

Ik heb het al vaker geroepen: ik heb geen olifantenhuid. Ik doe mijn best, en af en toe heel stoer ook. Een grote waffel inclusief, heel hard pretenderen dat het me allemaal niet zo raakt. Soms klopt dat en kan ik het inderdaad allemaal aardig parkeren. Ik heb steeds vaker momenten waarop ik in m’n hoofd honderd keer Frozen afspeel en let it go, let it go tegen mezelf scandeer. Momenten waarop het me inderdaad niets doet en ik me focus op alle positiviteit die er net zo goed is. Maar vaak klopt het ook helemaal niet. Echt, ik roep al jaren dat ik er eentje moet kweken, en ik word er heus beter in, dat merk ik wel, maar ik ben er nog niet. Misschien kom ik er wel nooit. En misschien wil ik daar ook wel helemaal niet komen. Misschien, of eigenlijk niet misschien maar wel zeker, is het hartstikke menselijk dat het niet leuk is om te horen als iemand je een vervelend mens vindt. Of dat je vervelend praat. Stomme woorden gebruikt. Een irritante stem hebt. Je kinderen te weinig aandacht geeft. Of ze juist te veel benauwt. Je ze teveel meer op sleeptouw neemt, of juist teveel thuis zit. Dat je iets niet goed doet, terwijl het wel zo voelt. Terwijl je juist het gevoel hebt de juiste keuzes te maken voor je gezin.

Vier jaar geleden begon ik met dit omdat ik ons verhaal wilden delen. Omdat ik wilde laten zien dat er niet één weg is, en niet één ‘goed’, maar dat er meerdere wegen zijn die naar Rome leiden en dat het juist oké is om voor je eigen geluk en je eigen pad te kiezen. Dat dat met de jaren zo zou groeien had ik niet voorzien. Dat was ook oprecht het plan niet. Er was geen vooropgezet idee, geen doel. Hoe meer mensen er mee kwamen lezen, hoe meer meningen er kwamen. Dat hoort erbij, daar ben ik me van bewust, maar ik was er denk ik niet helemaal op voorbereid. Ik heb oprecht wel eens een avond zitten janken op de bank, gewoon omdat ik het niet helemaal aan zag komen. Er zijn gelukkig véél meer avonden dat ik keihard zit te lachen hoor. Dat Koen zich afvraagt met wie ik in hemelsnaam zit te dm’en omdat de tranen over m’n wangen rollen van de hilarische berichtjes die jullie me sturen, of juist van de bijzondere, persoonlijke dm’s die ik krijg en die me oprecht raken, ondanks dat ik jullie helemaal niet ken. Dat maakt het voor mij nog steeds het allerleukste en mooiste om te doen. Maar zoals met alles heeft ook dit een andere kant. Eentje die je misschien op het oog niet per se ziet. Eentje die – gelukkig maar ook! – weinig aandacht krijgt, maar die er wel is.

Ik worstel er een beetje mee. Met hoe ik trouw aan mezelf kan blijven zonder anderen voor het hoofd te stoten. Hoe ik kan blijven posten wat ik wil posten, míjn waarheid kan blijven delen, zonder dat ik mezelf daarbij te kwetsbaar maak. Het hele sportgebeuren is overigens ook een heel mooi voorbeeld; ik krijg heel vaak berichtjes van vrouwen die vragen of ik er niet meer over wil delen, vaker sportroutines wil laten zien, meer ook van wat ik precies eet. Aan de andere kant zijn er ook vrouwen die boze berichtjes sturen op het moment dat ik foto’s deel in de sportschool, of van mijn figuur na een workout, omdat het niet realistisch zou zijn, niet haalbaar en ik er anderen de ogen mee uit wil steken (QUE?!), terwijl dat zó niet aan de orde is. De één vindt het motiverend, de andere irritant: daarin doe je het nooit voor iedereen goed. Welkom in het echte leven, zeg maar.

Af en toe kruipt dat naïeve meisje van vroeger gewoon weer terug in mij, die heel erg hoopt dat iedereen aardig voor elkaar gaat zijn  Een desillusie, ik weet het. Gaat nooit gebeuren. Niet online, en offline net zo min. En dat hoeft ook niet. Het is met zoveel verschillende karakters helemaal niet gek dat niet iedereen altijd maar automatisch in je straatje past. Dat je niet met iedereen een klik voelt, en je niet met iedereen kunt identificeren. Maar je kunt er wel zelf voor kiezen wie je volgt. Wie je berichtjes stuurt. Waar je al dan niet op reageert. Het hoeft niet. Er is ook altijd die optie om weg te klikken. Om niet te volgen. Of om iets op andere manier te verwoorden. Ik denk dat niet iedereen zich altijd realiseert dat er aan de andere kant van het schermpje daadwerkelijk een mens zit van vlees en bloed. Met gevoel. Ik vraag me af of ze hetzelfde zouden zeggen als ik, of welk ander lijdend voorwerp dan ook, voor ze zou staan. Ik vraag me af hoe zij zich zouden voelen als zij dat soort berichtjes zouden krijgen. Oma zei altijd zo mooi ‘wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. En dat is zo waar.

Ik geloof dat ik dat een mooie afsluiter vind voor vandaag. Het is volgens mij een gruwelijk onsamenhangend verhaal geworden, maar ik wilde eigenlijk vooral mijn gevoel even delen. Omdat mijn site daar ook de plek voor is. Dat was zo, en dat wil ik graag zo houden. Omdat het iets is wat zo nu en dan in mijn hoofd speelt. Dat ik zoek naar hoe ik daar het beste mee om kan gaan en hoe ik een modus kan vinden waarin ik het standaard gemakkelijker kan laten gaan – zowel wanneer het over mezelf gaat, als wanneer het over anderen gaat. Blijft er weer wat werk in uitvoering over, zullen we maar zeggen.

Ik wens jullie een mooie donderdag toe en bedank je weer heel erg voor het lezen.

 

 

 

Showing 23 comments
  • Anita Uithol

    Ik snap je helemaal. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier.
    Jij doet wat bij jou goed voelt en niets is goed of fout.

    Zo heb ik bewust gekozen om geen borstvoeding te gaan geven. Wat een reacties daar niet op kwamen onvoorstelbaar. Zelfs de 1 verloskundige uit de praktijk vond er wat van. Ze zei zelfs ik hoop zo dat ik bij jouw bevalling ben dan zullen we wel eens even zorgen dat jou kind borstvoeding gaat krijgen.

    Mensen respecteer elkaars keuzes en beslissingen en laat elkaar in zijn waarde.

  • Carlien

    Iedereen doet het op zijn eigen manier. Er is geen goed of fout. Zolang ik me er goed bij voel doe ik het op mijn manier. Er is tegenwoordig overal wel commentaar op geloof ik. Blijft lekker jezelf en doe waar jij je goed bij voelt en wat jou gelukkig maakt.

  • Stijn Visser

    Wat een mooi stuk. Ik ben het er helemaal mee eens.
    Je lieve oma heeft een mooie tekst. Mijn moeder heeft ook een mooie zin en deze luidt “hoe zou je het zelf gewild hebben”. Ik neem deze zin altijd mee en probeer altijd vanuit dat perspectief te handelen.
    Lieve Michelle, keep up the right way. Ik vind je een mooi mens.

  • Lian

    Echt. Je mag vanalles vinden, maar je hóeft gewoon niet alles te zeggen. Gewoon niet doen. Is niet nodig.
    Kijk naar je eigen, minds your own business!

  • Linda

    Prachtig mooi stuk tekst.. De woorden van je oma gebruik ik hier ook altijd.. Respecteer elkaars keus en idd je hoeft niet te volgen of te reageren op iemand waar je het niet mee eens bent.. Ik vind dat je het super goed doet, je jongens zien er gelukkig en altijd goed verzorgd uit met zoals jij eigenlijk.. Ik ben wel eens jaloers op je tomeloze energie maar ik ben ook 9 jaar ouder Ik vind het heerlijk om je te volgen lieve Michelle en ik hoop oprecht dat je altijd zo open en puur blijft schrijven want dat vind ik heel bijzonder

  • Yvette

    Ik vind je een topper en volg je graag. Liefs xx

  • Corina

    Michelle doe vooral zoals jij het wil doen. Ieder mens is uniek! En er is er altijd wel 1 met commentaar. Sta daar niet teveel bij stil. Vaak zijn dat de “kuddedieren”.
    Ik volg je nu al 3,5 jaar en ik kijk er elke keer naar uit wat je te vertellen hebt en wat je laat zien.
    Ooit hoop ik je in het echt tegen te komen. Wij zijn ook regelmatig vooral op zaterdag in Den Bosch. Michelle je bent een geboren schrijfster. Geen stuk is saai. Ga zo door! En degene die het niks vind, ga iemand anders volgen die jij dan wèl leuk vind. Laat iedereen in zijn/haar waarden. Zo dit moest er bij mij ook even uit.

    Mensen zit niet zo te trutten, morgen kan het zomaar anders zijn!

  • Karin van Loon

    Lieve Mies, zó’n dikke huid wil je ook helemaal niet hebben. Het is heel normaal dat het je raakt, want kwetsbaarheid en het’ goed willen doen’ zijn delen van je persoonlijkheid die je niet kwijt moet raken doordat andere mensen te idioot zijn om hun gedachten voor zichzelf te houden. Zo, veel te weinig interpunctie, maar you get my point. Het gross vind je leuk en gelukkig je kinderen, man, familie en vrienden ook. Top dus

  • Rianne

    Denk vooral, mensen die moeite hebben met je kinderen, je stem, je prachtige lijf, het indelen van je dagen, het wel of niet delen van je sporten, dat deze zelf een probleem hebben. Zij spiegelen zichzelf met jou, maar jij vraagt daar niet om. Als je ook zo’n lijf wilt, vertel Michelle dan vooral niet dat ze ‘je de ogen uit wilt steken’, maar ga met je luie reet van de bank en smijt die telefoon weg, ga naar de sportschool, ga een rondje rennen. Commentaar leveren is jaloezie. Wij schelen niet zoveel qua leeftijd en ik heb juist respect voor je, dat je eerlijk deelt hoe het ook kan zijn, met kinderen, en je niet meteen je leven kwijt bent. Dat je eerlijke dingen deelt, leuke en minder leuke, en ja dat je een beter lijf hebt, is Mn eigen schuld toch, de enige die daar Iers aan kan veranderen ben ik, niet mijn mening over jou. Of als Morris al meer praat dan die van ons, niemand is t zelfde, ook kindjes van 3 niet. Laat het gaan, en denk vooral, zij willen reageren dus ergens raakt t ze, hun probleem, niet de jouwe! Ga lekker door, ik lees alles met veel plezier, zonder Mn mening te delen, op deze keer na dan! Fijne avond Mies!

  • MrsSchenk

    Gewoon zoals je bent ❤️

  • Mar

    Wat kun je dit weer mooi op papier zetten! Ik volg ja al heel lang en heel lang met plezie. En eerlijk, ook weleens een poosje niet en las ik alleen je plogs. Ik heb ook weleens gedacht; meid wat ben je ontzettend in je nopjes met jezelf met vijf selfies op een dag. Om me daarna af te vragen waar deze onaardige gedachte vandaan kwam. Ik denk mijn eigen onzekerheid. Ik zie namelijk altijd iets aan een foto van mezelf. En waarom zou je niet in je nopjes mogen zijn met jezelf? Je bent toch ook een prachtige vrouw van binnen en van buiten. Ik vind het ook heel leuk dat je altijd reageert op vragen etc. zelfs op je kantoordagen! Maar wat je zegt je kunt het nooit goed doen! Nooit voor iedereen!

  • Michelle

    Lieve Michelle,

    Ik ben helemaal geen moeder, maar ik weet wel dat ik het heel fijn vind om jou te volgen.. De liefde van jou naar jouw mannen die op vrijwel iedere foto weer terug komt, de trots die er vanaf straalt!
    Ik begrijp oprecht niet waarom mensen en veelal vrouwen elkaar zo naar beneden moeten halen.
    En dat het je wat doet is zo logisch..
    Ik ken je helemaal niet, maar ik heb ontzettend veel bewondering voor je! Ik hoop dat je blijft bloggen, en dat de positieve berichten je meer goed doen dan de negatieve berichten je slecht doen!

    Liefs, Michelle
    (Leuk om zo’n berichtje te beginnen met je eigen naam.. :-))

  • Heidi

    RespectMooi stuk weer! Lekker doen wat voor jou goed voelt. Dat jij trots bent op jullie gezin straalt er vanaf en dat vind ik geweldig om te zien en te lezen. Jaloezie is zo lelijk, bah #doeslief

  • Lieke van Veen

    Je moet gewoon doen waar jij je goed bij voelt. Je kan het nooit voor iedereen goed doen. Ook al zou je dat nog zo graag willen. Mensen zijn goed in klagen en commentaar geven over hoe je dingen beter kunt doen. Ze zeggen dat het een goed bedoelt advies is maar hebben niet in de gaten dat ze mensen daarmee kunnen kwetsen of onzeker kunnen maken. Ik ben een trouwe volger en ik vind je blog nog steeds heel erg leuk.

  • Monique

    Lieve Michelle, jij maakt de wereld een klein beetje mooier. Wees je daar vooral bewust van. Je maakt mensen blij en inspireert ze. Ik ben je daar dankbaar voor en het helpt mij door lastige tijden heen. Liefs!

  • Judith

    Mooi stukje hoor maar ook lastig
    Net wat je zegt, je kunt het niet voor iedereen goed doen.
    Doe en deel wat je leuk vind en waar je je fijn bij voelt.
    De negatieve reacties zeggen meer over de verzender ervan dan over jou.
    Alles wat je met liefde doet, doe je goed ♡
    Je bent een mooi mens met een mooi gezin!

  • Sandra

    Michelle, ik volg je al een tijdje en normaal reageer ik niet. Maar nu moet ik reageren. Ik herken namelijk je gevoel. Het is tegenwoordig zo makkelijk om van achter dat schermpje commentaar op de ander geven. Of soms gewoon stomweg de grond in te stampen. Waarom?! Leven en laten leven. Laat iedereen toch in zijn waarde. Iedereen doet het op zijn manier en voedt zijn kinderen met de beste intenties op. Laat je niet gek maken door de negatievelingen. Doe waar jij je goed bij voelt!

  • Petra

    Ik reageer nooit, maar volg je wel (met belangstelling :)). Je hebt het mooi opgeschreven. Het is niet leuk en absoluut verdrietig om die lelijkheid over je uitgestort te krijgen, maar blijf je er alsjeblieft over verbazen en dat uiten. Geloof namelijk dat je daarmee mensen raakt en hopelijk laat nadenken (of zou dat naïef zijn ;)).

  • Lyan

    Ik vind je een geweldig mens Michelle! Misschien gek om te zeggen, maar ik ben nu 22 jaar en zie jou als een soort voorbeeld later voor een gezin. En daar bedoel ik je kijk op dingen, je omgang met je kinderen en hoe je relaxed overkomt maar toch alle ballen in de lucht houdt. Laat je niet gek maken door andere met nare opmerkingen, Zal vast uit jaloezie komen. Dat jij wel iets hebt wat hen niet hebben. Ga zo door meid je bent goed zoals je bent!

  • Jeanine

    Ik kijk al sinds jouw begintijd mee, maar laat eigenlijk nooit iets achter. Valt onder de categorie ‘gluren bij de buren’ vrees ik. Jouw oudste scheelt precies 3 weken met onze oudste en je lijkt me gewoon een heel leuk mens, vandaar dat ik hier ben blijven hangen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik mijn verhaal – twee postnatale depressies – wilde delen. Maar dit maakt dat ik heeeel zeker weet dat ik daar niet aan ga beginnen. Maar vind het echt supertof en sterk dat jij dat wél durft en blijft doen. Ik hoop oprecht dat al die mensen die die rotberichten sturen zich eens afvragen; wat voegt mijn reactie toe en zou ik dit offline ook doen?
    Ik vind het heel leuk om jou en je mannen te blijven volgen. Dat jullie maar heel veel geluk en gezondheid mogen ervaren de komende jaren! Houd ik het voortaan weer bij ‘gluren bij de buren’

  • Mandy Vink-Splitthoff

    Goed zoals je bent❤️

  • Birgit

    Je bent een topper!❤️❤️

  • fleur

    zo waar!!!!ik begrijp dat ook echt niet.je bent allemaal moeder,je doet je best om het allemaal voor elkaar te fixen.en dan wat je af en toe leest,ook ik kreeg commentaar,toen ik nog zwanger was van onze tweeling,o je gaat zeker geen borstvoeding geven.toen ik zei dat ik inderdaad geen borstvoeding ging geven kreeg ik een tssss als reactie!!
    ik geniet ieder keer weer van vlogs en blogs,en zeker als ik weer haaaaai hoor.

Neem contact met mij op!

Ik ben er momenteel even niet. Stuur me een berichtje en ik kom er zo snel mogelijk bij je op terug!

Not readable? Change text. captcha txt
error: Content is protected!