TERUGKIJKEN OP BIJNA TWEE JAAR BORSTVOEDING

 In Baby

Op 30 augustus werd Benjamin twee. Sinds een maand heb ik twee peuters in huis. Vorig jaar gaf ik hem op zijn eerste verjaardag zijn allerlaatste voeding. Na precies een jaar volledig zelf voeden kwam daar op de dag dat mijn baby een dreumes werd een einde aan. Al met al heb ik in de afgelopen ruim drie jaar bijna twee jaar borstvoeding gegeven. Eerst negen maanden aan Morris, daarna dus precies een jaar aan Benjamin. Bij Morris had ik niets te kiezen en maakte hij zelf de beslissing er de brui aan te geven; bij Benjamin koos ik er zelf bewust voor de voedingen los te laten. Inmiddels ligt dat moment een jaar achter ons en kijk ik wel eens met heimwee terug. Ik, die altijd zo hard riep geen romantisch gevoel bij dat het hele borstvoedingsgebeuren te krijgen, mis die periode ergens best een beetje.

Vroeger, voordat ik überhaupt zwanger was, riep ik heel hard dat ik nooit borstvoeding zou gaan geven. ‘Gewoon’, omdat ik het niks voor mij vond. Lekkere argumentatie wel hè? Maar wist ik veel. Leek me gewoon echt niets voor mij, op dat moment. Ik had een vriendin die ook geen borstvoeding had gegeven en dat leek me helemaal prima zo. Tot ik eenmaal daadwerkelijk zwanger was. Toen merkte ik langzaam een verschuiving. Van sowieso niet, ging ik naar ‘ik denk het niet’, naar ‘misschien wel’, naar ‘ik wil het heel graag proberen’. Koen was in het begin overigens ook een beetje sceptisch, die zag het niet zitten om na negen maanden toekijken na de geboorte van de baby alsnog langs de zijlijn te staan, zoals hij dat zelf verwoordde. Uiteindelijk draaide ook hij bij en besloten we het te proberen. Wel met open vizier: mocht het niet lukken om welke reden dan ook zouden we er geen gebed zonder eind van maken, dat spraken we af.

Uiteindelijk bleek die relaxte houding ons in ieder geval niet in de weg te staan, want na een klein dipje in de kraamweek waarbij Morris ondanks veel drinken wel afviel én een eerste borstontsteking precies na de kraamweek hadden we de smaak eigenlijk heel snel heel aardig te pakken. En dat bleef zo. Hij sliep vrijwel meteen door, dronk in een ritme en groeide als kool. Met vier maanden woog hij bijna acht kilo – goeiemorgen Bekkers – en bovenal hadden we een heel makkelijk en tevreden kind. Waar ik in het begin als doel had de eerste weken te voeden schoof dat steeds een beetje op. Van een paar weken, naar een paar maanden, naar een half jaar. Uiteindelijk sprak ik hardop uit dat ik hoopte het eerste jaar vol te maken. Daar dacht Morris alleen anders over, want toen hij zeven maanden was raakte ik opnieuw in verwachting, en met negen maanden besloot hij zelf dat het welletjes was. Hij begon de borst te weigeren, en hoewel ik in eerste instantie even behoorlijk baalde dat het zo liep kon ik het later ergens wel waarderen dat hij zelf het moment had gekozen om te stoppen, en daarbij was ik door het voeden ook zo extreem veel afgevallen dat ik op een gegeven moment nog maar een kilo of 52, 53 woog, veel minder dan mijn ‘normale’ gewicht, en het voor mijn fysieke gestel ook niet slecht was dat het klaar was.

Wel wist ik toen meteen: als baby twee er straks is wil ik dit weer zo doen. Én hopelijk dat hele eerste jaar vol maken. Waar ik er tijdens Morris’ zwangerschap eigenlijk niet zo heel erg mee bezig was geweest en ik ook geen extreem uitgesproken voorkeur had was dat nu wel anders. Het was me de eerste keer zo goed bevallen dat ik hoopte dat nog eens zo mee te mogen maken. En zo geschiedde, want opnieuw ging de borstvoeding vanaf het begin heel goed – Benjamin viel zelfs nauwelijks af na zijn geboorte – hadden we weer zo’n slaapkop te pakken en een ritmebaby van heb ik jou daar, iets waar we allemaal heel goed op gingen. Bij Benjamin had ik vanaf het begin het doel dat jaar vol te maken, en dat is precies hoe het gegaan is. Op zijn eerste verjaardag, 30 augustus vorig jaar, gaf ik hem zijn allerlaatste voeding. Vooral zó blij dat het ons gelukt was het op die manier te doen.

Inmiddels is er dus weer een jaar verstreken. Een jaar waarin ik geen borstvoeding gaf maar de jongens allebei groeiden op anders voedsel, en een jaar waarin ik met regelmaat terugdacht aan die fijne momenten die we samen gedeeld hebben. Het borstvoeding geven is me altijd redelijk makkelijk af gegaan. Ik had weinig klachten, kon pijnloos voeden, maar had wel een aantal keer een fikse borstontsteking, waarvan één keer erg dat een deel van mijn borst paars van kleur was. Hoe dat voelde vergeet ik denk ik nóóit meer, vooral niet op de momenten dat ik de jongens dan aan moest leggen omdat die borst toch echt helemaal leeg moest. Wat een ellende. Ik had al die tijd last gehad van hyperlactatie, wat hetzelfde betekent als een teveel aan melk, had dus ondanks dat we alles geprobeerd hebben om dat te verminderen non stop lekkende tieten – sorry, ik kan er geen andere bewoording voor bedenken – en kocht de zoogcompressen in grootverpakking in.

Maar die borstontstekingen gingen over, en aan die hyperlactatie wende ik ook. Ik kijk er eigenlijk alleen maar met een heel positief gevoel op terug. Hoewel ik destijds vaak zei dat ik dat romantische gevoel waar ik zoveel moeders over hoorde een klein beetje miste, heb ik het idee dat ik dat met terugwerkende kracht alsnog krijg. Ik heb met ze allebei uren gezeten, op de bank, op hun slaapkamers, op ons bed, op het terras, in een stilstaande auto op een parkeerplaats, naast het voetbalveld, in restaurants. Ik troostte ze zo, gaf ze geborgenheid, liet ze in slaap vallen, en ze groeiden allebei als kool op mijn melk. Dat dat zo werkt vind ik oprecht héél mooi. Ik vond het vooral gemakkelijk dat ik ze altijd en overal kon voeden, dat ik hun voeding altijd bij me had. Op een opmerking als: ‘pff, geef jij nou nog borstvoeding? Wanneer stop je daar nou eens mee? of ‘Moet dat hier in het openbaar? Zoiets doe je thuis!’ terwijl ik de boel altijd keurig afdekte met een grote sjaal of hydrofiel na, vind ik de commentaren achteraf wel meevallen. En daarbij had ik er wat dit onderwerp betreft ook echt wel redelijk schijt aan eigenlijk, plat gezegd. Ik vond zelf dat ik het goede deed, voor ons, en dat was genoeg.

Spot de baby!

Ruim een jaar na die laatste voeding kijk ik regelmatig met heimwee terug. Heimwee naar die kleine baby’s, naar die intieme momenten samen die niemand anders op kon vangen, de goedgevulde beha.. De kolfsessies, die mis ik niet. Daar had ik echt een hekel aan. Ik voelde me continu een soort Bertha de koe, en dat geluid staat me nog helder voor de geest. De natte beha’s met melkvlekken, die kan ik ook missen als kiespijn.  En de borstontstekingen. Maar wat dat betreft is het denk ik wel waar dat je dat met de tijd allemaal vergeet, want ik zou het geen seconde anders gedaan hebben en kijk met een heel goed gevoel terug op bijna twee jaar borstvoeding. Ik hoop dat ik er nog ooit nog zo’n jaar aan vast mag plakken.

Ik weet dat ik het eigenlijk niet nogmaals hoef te zeggen, maar voor de zekerheid doe ik het toch: ik ben geen lid van de borstvoedingsmaffia en vind dat iedereen lekker moet doen waar ze zich prettig bij voelt. Of dat nou borst of fles is. Leef en laat leven!

Ik ben wel benieuwd wat jij gedaan hebt, en waarom, en hoe je daar op terugkijkt!

Dankjewel voor het lezen!

 

 

Recommended Posts
Showing 21 comments
  • Martine

    Hoi Michelle, hier ook geen lid van de borstvoedingsmaffia maar wel een moeder die net als jij terug kijkt op een prachtige periode van voeden. Zo magisch vond ik het bij alletwee de meisjes. De nachtvoedingen, als de hele wereld slaapt, en je je echt helemaal alleen op de wereld voelt met je baby.. zo intiem en mooi.
    De opmerkingen als ‘geef je nu nog steeds borstvoeding?’ Heb ik zelf wel vaak gekregen.
    Ik ben niet iemand die een andere moeder verteld dat je iets móet doen, of dat borstvoeding het beste is voor jouw kindje, maar ik heb wel altijd moeite met begrijpen waarom je het niet zou proberen. No worries, hier vermoei ik geen andere mensen mee, het blijft bij een gedachte. Uitzonderingen natuurlijk volledig daar gelaten, zoals mijn vriendin die bepaalde medicijnen niet mocht gebruiken als zij borstvoeding zou geven of mijn schoonzusje die na het overwinnen van borstkanker geen borsten meer heeft.. Vreselijk ♡

  • Mar

    Het is inderdaad een prachtig iets en zo heb ik het ook ervaren! Waarom iets niet een kans geven wat zo intens mooi en bijzonder is bedacht? (Uitzonderingen daar gelaten) En ook mij leek het voor ik zwanger werd nogal een “onnodig gedoe”. Maar tijdens de zwangerschap groeit er zo een enorme liefde voor dat wezentje dat het ook bij mij anders werd! Bij nummer 3 kreeg ik een hernia en moest ik morfine slikken waarbij er dus abrupt een einde kwam aan ons avontuur. Huilend van pijn en toch ook van verdriet snel de laatste voeding gegeven. Achteraf was het een prachtige tijd en is het goed zo. Ik begrijp heel goed dat je ook hiernaar verlangt bij het uitzien van een derde kindje. Het verschil vind ik dan wel dat je minder tijd hebt omdat je er twee rond hebt huppelen en je aan schooltijden vast zit etc. Bij ons eerste kindje gaf ik voeding en bleef gerust nog een uur op die bank zitten kijkend naar die prachtige tevreden baby met een druppeltje melk nog aam het mondje ❤️

  • Mar

    Manlief was overigens bij mij niet sceptisch maar zei toen ik erover begon tijdens de zwangerschap: “maar dat ga je toch wel doen, dat lijkt me zo lief jou met ons kindje aan de borst” Wat ik op mijn beurt weer niet te doen zo lief vond ❤️

  • Linda

    Ik kijk nog steeds terug op een heerlijke tijd waarin ik borstvoeding gaf, aan alle 4 mijn kinderen (niet tegelijk natuurlijk ). Had het niet willen missen en het is toch een wonder he dat de natuur zo werkt!

  • Joyce

    Onze dochter is met een zwangerschapsduur van 27 weken geboren.Ze heeft 3 maanden in de couveuse gelegen en had een sonde. Ze was 10 minuten oud toen mij werd verzocht te gaan kolven, omdat zeker in haar geval borstvoeding het allerbeste zou zijn.Ze heeft 8 maanden deze sonde nodig gehad en ook ik had een overvloed aan melk bleef kolven en vroor het te veel aan voeding in.Toen na 8 maanden de sonde eruit mocht had ze de kracht niet om aan de borst te drinken dus bleef ik kolven en dronk ze het uit een flesje met een speciale speen.Een week na haar 1e verjaardag ben ik gestopt met de borstvoeding en ondanks dat ze helaas nooit aan mijn borst heeft mogen drinken ben ik toch blij dat ze een jaar borstvoeding heeft gehad en zo haar groeiachterstand enorm heeft ingehaald. Wat een wonder!

    • Marja

      Pffff, ik kan niets anders zeggen dan RESPECT! Ik voed (heb gevoed) live. Alleen dus kolven op werk of als ik weg moet. Ik haaaat kolven. Dus echt super knap van jou!

  • Lian Weerts

    Mooi verhaal!
    Ik wilde bij de eerste heel graag borstvoeding geven, maar niet kostte wat kost. Dacht ik. Zei ik. Maar…. puntje bij paaltje kon onze zoon niet drinken bij mij, zijn tongriempje was te kort om goed aan te kunnen happen. Tot twee keer toe is dit geknipt, hulp van verloskundige, kraamhulp én lactactiekundige…. helaas. Huilen, veel huilen, dat heb ik gedaan omdat het ons niet lukte. Ik kon wel kolven voor hem, dat heb ik drie maanden full time gedaan. Daarna de fles met kv, dit ging ook als een speer. Alleen de babyvoeding, geen dreumes of peutermelk (vind ik onzin). Bij nummer twee weer vol goede moed begonnen, wel met veel pijn. Maar eenmaal goed aangepakt, ging het wel. Na 7 weken zijn ‘we’ er mee gestopt. Ik was er klaar mee dat ik niet met de eerste kon puzzelen terwijl ik de tweede aan het voeden was, en zij vond het niet tof dat ze er af schoot en steeds onder gesproeid werd met melk… beide tevreden met de fles!
    En inderdaad, ieder zijn ding! Borstvoeding is heel mooi, maar het moet goed voelen, daar blijf ik bij.

  • Femke Postma-Bouwens

    Wat mooi dat je er zo op terug kunt kijken! Ik ben momenteel zwanger van onze eerste en bewust gekozen om geen borstvoeding te gaan geven. Maar wel heel veel respect voor alle mama’s die dat wel doen/hebben gedaan!

  • Robin

    Ik ging er ook in met het idee: Ik wil het graag proberen maar lukt het niet, dan is het jammer. Bij mijn dochter ook 9 maanden gevoed. Toen ik weer aan het werk moest na 7 maanden weigerden ze alleen wel de fles, helaas is toen ook mijn voeding terug gelopen en is het langzaam afgebouwd. Vind ik heel jammer want ik had het graag gedaan. Maar toen was het goed zo! Hoop ik bij een tweede kindje ook borstvoeding mag geven.

  • Christel

    Zo fijn dat je de boys hebt kunnen voeden! Mijn oudste is 3 mnd te vroeg geboren en heb ik (ja je leest het goed) 6 maanden gekolft en per fles gegeven. De tweede is 6 weken te vroeg geboren, hij wilde wel bij mij drinken en in combinatie met kolven ivm de opname in het ziekenhuis ben ik daar toevallig vandaag mee gestopt! Voelt als een hele opluchting. Had graag borstvoeding willen geven maar ben blij dat het nu allemaal voorbij is.

  • Anita

    Hier geen borstvoeding gegeven. Dit was een bewuste keuze van mij. Precies zoals jij omschreef aan het begin. Dit is zo niets voor mij en die gedachte bleef toen onze kleine man geboren werd.
    Respect voor alle mama’s die het wel gedaan hebben!

  • Denise

    Bijna 16 maanden mogen voeden, eind dec 1 jaar geleden gestopt.
    Door een inwendige bloeding na de keizersnede raakte ik in een shock en moest ik direct weer onder het mes en heb een bloedtransfusie gehad. Iedereen zei dat borstvoeding echt niet ging lukken.
    Ik wou toch dat ze onze zoon bij mij zouden aanleggen, (ik voelde me erg schuldig dat “normaal” bevallen niet was gelukt, ik wou de bv hoe dan ook wel laten slagen) en het ging direct heel erg goed.
    Het maakte mijn herstel wel extra zwaar maar ik vond het een geweldige periode die ik voor geen goud had willen missen !!

  • Maiken

    Ik geef nu zelf voor de 2e keer bv aan onze dochter. Bij mijn zoon 4 maanden bv gegeven maar was er zelf te onzeker over (zeer slecht slapende huil baby) dat ik er mee ben gestopt en van die beslissing heb ik nog steeds spijt, omdat flesvoeding ook niet de oplossing bleek. Nu, bijna 8 maanden, voed ik onze dochter en ook ik wil (geen idee waarom) het jaar volmaken, omdat ik het gewoon heel mooi en bijzonder vind. Waar ik voorheen dacht ‘niks voor mij’ hoop ik nu dat ik er nog heel lang van kan ‘genieten’ van die gezellige en intieme momentjes met zo’n klein heerlijk mini mensje. Leuk artikel, liefs!

  • Yvonne

    Vorige week was ik in Italië en daar liep iemand met haar baby in een draagzak te voeden. Gewoon tiet bloot liep ze zo door de winkelstraat. Haha zo kan het ook. Ik was ook altijd met doeken aan het afdekken bang dat iemand per ongeluk iets zag. Mijn zoontje is nu 15 maanden en krijgt elke ochtend en avond borstvoeding ideaal. Ik hoef niet meer te kolven. Hij word lekker rustig voor het slapen en ‘s ochtends komt hij ook nog even bij me liggen voor een voeding. De oudste was na 14 maanden gestopt, toen was ik ook zwanger van de tweede. Ik heb weleens gelezen dat de smaak kan veranderen door de zwangerschap en dat ze daarom niet meer willen.

  • Madelon

    Herkenbaar gevoel! De eerste ook 9 maanden gevoed en de tweede bijna een jaar! De eerste keer met wat tegenslagen van borstontstekingen, borst weigeren toen ik weer ging werken en de tweede keer na wat opstart problemen in de eerste dagen een jaar lang zonder enige problemen kunnen voeden! Ik hoop op nog zo’n jaar! Zo bijzonder dat je kindje de eerste maanden genoeg heeft aan jou!

  • Sophieke

    Ik wilde twee keer graag borstvoeding geven. Maar zowel mijn jongens als ik konden de rust niet vinden. Na mijn eerste bevalling zijn we direct 36 uur van elkaar gescheiden geweest door gezondheidsproblemen bij beide. Dat was het vast waarom het niet lukte, dacht ik. Tijdens mijn tweede zwangerschap oneindig veel cursussen gevolgd en boeken gelezen. Dit ging me lukken… Ook dit driftige ongeduldige vogeltje vond het allemaal te lang duren. Waar ik bij de eerste weken lang heb lopen ‘klungelen’ en kolfde omdat ik toch al 2 weken in het ziekenhuis lag, ben ik bij de tweede na één dag overgestapt op flesvoeding. Het was mijn eerste en waarschijnlijk enige kraamweek mét kraamverzorgster. Ik ging het niet laten ‘verzieken’ door weer alles te geven voor de borstvoeding. Soms vind ik het jammer. Het gevoel van baby aan de borst ga ik waarschijnlijk nooit kennen. Maar het is goed zo. En heb nu gelukkig twee gezonde mannetjes van 1 en 3

  • Andressa

    Zelf bij beide kinderen niet genoeg gehad dus heb ik gebruik gemaakt van donor bv! Kende haar wel, maar je kunt dit dus ook afnemen van mensen die je niet kent.

  • Astrid

    Mooi stuk over zo’n speciaal deel van jou en de jongens hun leven !

    Ikzelf heb 4 maanden met veel plezier borstvoeding gegeven aan onze dochter. Wij zijn er met dezelfde insteek aan begonnen als jullie; lukt het dan doen we het, lukt het niet dan is Nutricia onze vriend. Gelukkig is het gelukt !

    Mooie en fijne momenten met zo’n kleintje ! En die opmerkingen en meningen van andere moeten we maar naast ons neerleggen.
    Als het niet over borstvoeding gaat, dan hebben ze wel iets te zeggen op iets anders van de opvoeding. Ongevraagd advies krijgen we nou eenmaal gratis en voor niks met die kleine mini-mensjes om ons heen !

    Inderdaad; leef en laten leven

  • Melissa

    Heel mooi michelle, ik vind het ook heel fijn dat ik onze dochter 7 maanden heb kunnen voeden. Helaas dronk ze niet aan de borst en heb ik 7 maanden elke voeding gekolfd. Ik hoop bij een volgende kindje wel zelf te kunnen voeden want nog een keer 7 maanden fulltime kolven houd ik niet vol denk ik haha.

  • Lara Tersluijsen

    Wat een mooi geschreven blog!
    En inderdaad iedereen moet doen wat goed voelt.

    Mijn eerste heb ik 8 maanden kunnen voeden en de tweede bewust 4 maanden gevoed.
    Bij de tweede wilde ik afgebouwd zijn met voeden voordat ik weer ging werken.
    Ik kijk er ook alleen maar positief op terug, het is zo mooi en intiem en inderdaad ook zo handig dat je het altijd bij je hebt!
    Ik zal de herinneringen hieraan ook altijd koesteren ♡

  • Fraukje

    Bewust gekozen om geen borstvoeding te geven. Ik heb m’n hele leven al ondergewicht en was bang dat het teveel van m’n lijf zou vragen. Achteraf ontzettend spijt dat ik het niet, al was het maar even, gedaan heb. De meest natuurlijke manier van voeden en voeding heb ik niet kunnen ervaren. Terwijl mijn borsten nog net niet riepen: GEEF BORSTVOEDING!! Want ik had beide keren helse stuwing. Brandende Bakstenen waren het, dágenlang. Ik heb moeder natuur genegeerd en als ik het over kon doen… Maar ja, dat gebeurt niet meer.

Start typing and press Enter to search

error: Content is protected!