ZOU IK IETS AAN MEZELF LATEN VERANDEREN?

Het is anno 2019 bijna een soort mission impossible geworden om Instagram te openen zónder iemand tegen te komen die iets aan zichzelf heeft laten verbouwen. Van een klein lipfillertje tot grotere borsten, nieuwe billen, complete make-overs: alles komt voorbij. Niet alleen op Instagram overigens: ook in het ‘echte leven’ is het aan de orde van de dag. Toen ik laatst in Rotterdam ging stappen zei iemand letterlijk tegen mij: ‘goh, best verfrissend; iemand die nog niets aan zichzelf heeft laten doen’. Daar moest ik even over na denken, want eens, het lijkt steeds normaler te worden een puur esthetische ingreep te laten doen zonder dat daar medisch aanleiding voor is. Ik vind het een heel interessant onderwerp.

Vooral omdat het zoveel verschillende reacties oproept. Laat ik voorop stellen: ik ben héél erg van het leef en laat leven. Maar echt. Als jij zin hebt om de boel van onder tot boven onder handen te laten nemen; wie ben ik dan om daar iets van te vinden? Is gewoon niet aan mij. Jouw lijf, jouw leven. Dat vind ik, laat ik dat voorop stellen. Dat is het mooie aan het zelfbeschikkingsrecht wat we godzijdank hebben: we mogen zelf weten wat we al dan niet met ons lijf doen. Van mensen die duidelijk tegen zijn hoor ik vaak dat we compleet doorslaan in dat hele idee van een maakbare maatschappij. Bil te klein? Hop, spuit er wat bij. Rimpel waar je niet vrolijk van wordt? Gewoon vullen die hap. Alles wat niet aansluit op dat ‘perfecte’ zou aangepast kunnen worden tot het wel aan die idealen voldoet waardoor nooit meer iemand gewoon blij gaat zijn met hoe ie van zichzelf is. Ik snap de denkwijze. Ik vind het ergens ook best een beetje zorgelijk dat jonge tienermeiden die vaak sowieso al redelijk aan de onzekere kant kunnen zijn vrouwen volgen op Instagram die alles waar ze ook maar enigszins ontevreden over zijn onder handen laten nemen alsof ze een pot pindakaas gaan halen bij de Ap en zich daar vervolgens aan spiegelen. Dat zou wat mij betreft de norm niet hoeven zijn.

Toch denk ik er persoonlijk iets genuanceerder over, want waar trek je dan de grens? Ik heb inderdaad nog nooit iets aan mezelf laten doen waar naalden bij komen kijken, maar ik ga ook naar de kapper voor een verfje in m’n haar. Die grijze haren laat ik vakkundig wegpoetsen, voor zolang als dat duurt. Ik heb gelnagels omdat ik mijn eigen nagels bijt als ik de kans krijg – gadver, I know – en ik dat niet om aan te gluren vind, en ik heb een beugel. Echt niet omdat dat nodig is, want dat ondergebitje van mij functioneerde príma, maar gewoon omdat ik me stoorde aan die ene ietwat scheve ondertand. Daar hoeft niet voor gesneden te worden, komen ook geen naalden bij aan te pas, ik hoef er niet voor gehecht te worden, maar ook dat zijn in principe aanpassingen die niet nodig zijn en die, in ieder geval in mijn beleving, wél veel meer geaccepteerd worden. Hoe komt dat? Waarom is het wel oké om je haar iedere maand een ander kleurtje te geven, of je gebit te veranderen, maar gaan we steigeren als je die lippen een beetje voller wilt?

Ik denk dat een heel essentieel onderdeel van dit hele gebeuren de reden is waaróm je iets zou laten doen. Als je je borsten laat vergroten omdat ‘het perfecte plaatje’ een gezellige volle bloes heeft en dat in de perceptie van ánderen mooier is dan een bescheiden cupmaatje gaat er denk ik wat mis. Als je het doet om ergens bij te horen, om binnen een bepaald plaatje te passen of aan een ideaalbeeld te voldoen, is het voor mij een no-go. Sowieso ook omdat ik niet in één perfect plaatje geloof en dat volgens mij niet bestaat. Net zoals ik niet geloof ik een perfecte kledingmaat, of een perfect lijf. Beauty comes in all shapes and sizes – het is ondertussen zo’n platgewalst cliché, maar wel een heel kloppende. En dan is er ook altijd nog zoiets als persoonlijke smaak. Iets doen omdat je daar gewoon zelf heel blij van wordt. En tevreden zijn met dat wat is. En een gezonde balans daartussen. Afijn: dit epistel over mijn standpunt met betrekking tot plastische chirurgie wordt zo wel heel lang. Moraal van het verhaal is natuurlijk: zou ik ooit iets aan mezelf laten doen? En zo ja, wat? En wanneer?

Op mijn haar, en mijn tanden, en mijn nagels na is het tot op heden puur natuur hier. Niet omdat ik anti ben, maar gewoon omdat ik het nooit nodig vond – nog niet overigens hoor – en omdat ik dat hele ‘waarom zou je in een gezond lijf laten snijden’ credo altijd best een warm hart toe droeg. En ergens denk ik er nog zo over, maar ik ben inmiddels toch meer aanhanger van het you-do-you verhaal. Ik heb geen afkeer van plastische chirurgie en vind er tot op zekere hoogte ook niet zoveel van. Als het op mezelf aankomt ben ik tevreden met hoe ik eruit zie. Dat klinkt waarschijnlijk heel stom, en zo bedoel ik niet, maar ik ben gewoon oké met mijn spiegelbeeld. Niet dat ik nou de hele dag helemaal goed op mezelf loop te gaan, begrijp me niet verkeerd, en ik ben ook altijd als eerste geneigd te gaan lopen zeveren over de cellulite op mijn benen, maar ik heb een gezond lijf en zit heel lekker in mijn vel; ik vind het eigenlijk wel gewoon prima zoals het is. Maar toch, als de mogelijkheden eindeloos zouden zijn, er totaal geen risico’s aan zouden kleven en ik zéker zou weten dat het zou worden zoals ik het vooraf voor ogen heb zou ik een borstvergroting overwegen. Na twee kinderen, bijna twee jaar borstvoeding, een la vol met beha’s van cup B tot E en weer terug roep ik nu: ‘zeg nooit nooit’. En als ik dan toch bezig zou zijn zou mijn bovenlip ook wel iets voller mogen, want die verdwijnt als ik lach. Misschien, ooit, als ik echt zou geloven dat ik daar oprecht blij van zou worden. Maar dan wel met beleid, want van het fenomeen dat je er op je 50e uit moet zien alsof je net van de middelbare school komt ben ik niet per se fan: gewoon ouder worden is óók hartstikke prima. Of misschien wel juist hartstikke prima. En daarbij is ‘mooi’ ook een relatief begrip, plus smaken verschillen. Wat ik mooi vind kan een ander drie keer niks vinden en andersom: ik hoop dat het in ieder geval niet in de hand werkt dat we er straks allemaal hetzelfde uitzien, met dezelfde billen, borsten en lippen, omdat we ergens hebben gezien dat het zo ‘hoort’. Dat kan volgens mij de bedoeling niet zijn.

Dus. Nu gaan jullie voortaan allemaal op mijn non-existent bovenlip letten. Haha. Ik ben héél benieuwd: heb jij ooit iets aan jezelf laten doen? Zou je dat ooit overwegen, of sowieso niet? Benieuwd naar jullie standpunten met betrekking tot dit onderwerp!

Bedankt voor het lezen en voor straks: heel fijn weekend!

Showing 15 comments
  • Hilde

    Leuk om over na te denken. Als ik echt last zou hebben van een frons rimpel die mij bozer doet lijken dan zou ik dat misschien wel overwegen. Ik houd zelf gewoon van puur natuur, maar wel verzorgt. Aan rimpels krijgen zelf heb ik geen moeite, want een make-up erover heen doet al heel veel 😉 Voor de rest ben ik 1.67 cm en een cup D hoef ik toch al niet want dat ziet er niet uit met mijn maat S 😉

  • Judith

    Iedereen moet doen waar hij/zij gelukkig van wordt….
    Ik ben ook absoluut niet tegen,
    Maar het is allemaal niet zonder risico…
    Als je die afleveringen van “Verminkt” kijkt dan zou ik nog wel een keertje extra nadenken….

  • Elly

    Tja.. die borsten volgens mij is dat voor veel vrouwen wel een dingetje. Aankomen door de zwangerschap, (veel) afvallen na de bevalling, borstvoeding. Áls ik ooit nog iets zou willen doen, dan mijn borsten.

  • Nanda

    Ik sta er precies zo in als jij: iedereen moet het lekker voor zichzelf weten! Doen waar je gelukkig/blij van wordt!

    Ik denk niet dat ik iets aan mezelf zou laten doen (hoewel er genoeg is wat ik anders zou willen): ten eerste omdat ik het niet durf – wat als het mis gaat? – en ten tweede omdat ik er uiteindelijk waarschijnlijk niet eens veel gelukkiger van zou worden, misschien wel van dat ene, maar dan is er wel weer iets anders…

    Nog een opmerkinkje in de categorie nitpicking: je tekst ‘Ik heb inderdaad nog nooit iets aan mezelf laten doen waar naalden bij komen kijken’ klopt eigenlijk niet… Wat dacht je van je mooie tatoeages? Haha, grapje natuurlijk! 😉 Maar moest daar wel meteen aan denken. Ook een verfraaiing van je lichaam, maar dan weer net iets anders! 🙂

  • Claudia

    Inderdaad voorop iedereen moet met zijn eigen lichaam lekker doen wat hij wil. Maar persoonlijk vind ik het veel te eng, de risico’s te groot en ben ik eigenlijk ook wel prima tevreden. Ik denk dat ik het bij haarverf, lenzen, beugels en gellak houd 😉

  • Carlien

    Ik kijk er eigenlijk het zelfde tegenaan. Iedereen moet doen waar ze gelukkig van worden. Zelf twijfel ik nog om mijn borsten te laten doen. Na 20 kilo afvallen en 2 kinderen lang voeden is er weinig meer van over. Daar baal ik behoorlijk van, maar ik hoef dan ook geen hele grote borsten maar gewoon weer gevuld.

  • Myrte

    Wat een heerlijk verfrissend en goed geschreven artikel. Ik lees jouw blogs zo graag! (En wacht vol ongeduld op de review en vergelijking van de stofzuigers :))

  • Laura

    Ik begin echt een gruwelijke frons rimpel te krijgen. Opzicht nu nog geen ramp, maar als ie permanent te zien is ipv alleen als ik frons… dan denk ik wel dat ik er iets aan laat doen. Gewoon, omdat ik daar dan blij van wordt! De rest van de rimpels mogen lekker blijven! Dan valt het namelijk ook niet zo op dat er eentje verdwenen is haha

  • Anique

    Fijn artikel om te lezen. Ik was ‘gezegend’ zoals veel mensen me vertelden met een cup G. Met een postuur van 1,68 en maatje S is dat helaas niet zo gezegend;-). Als in elke dag pijn in mijn rug en banden. Juist daarom vind ik het stuk ‘snijden in een gezond lichaam’ interessant.
    Lang heb ik hetzelfde gedacht maar gelukkig de beslissing gemaakt dat dit niet meer gezond was.

    Toch snap ook ik dat mensen na bijv. zwangerschap hun borsten laten vergroten (op de absurde gevallen na dan).

  • Jacqueline

    Interessant ja. Ik dacht altijd dat ik noooit wat zou laten doen. Maar ja, dat was voordat mijn frons ineens bleef staan, ook al keek ik niet boos. En dat was voor mijn geliefde E cup een kleine B cup werd. Ik zeg nu ook: zeg nooit nooit.
    Ik ben het helemaal eens met dat je het puur voor jezelf dan moet doen. Ik wil bijvoorbeeld niet dat ik er boos uit zie terwijl ik dat niet ben. En die voorgevel, daar was ik altijd blij mee en trots op en die is nu ineens weg. Ik voel me niet meer mezelf. Ergens wil ik gewoon mijn veranderende lijf accepteren, maar tegelijkertijd mis ik mijn oude zelf.

  • Patty

    Ik heb zelf na 2 zwangerschappen mijn borsten laten vergroten. En niet naar standje lolo Ferrari, maar naar de cup die ik had voor mijn 2 kinderen. En ik heb het echt puur voor mezelf gedaan, ik ben nog jong, heb niks overgehouden aan mijn lijf van Mn bevalling , behalve een paar zeer slappe borstjes . Ik ben echt ongelofelijk blij, voel me zoveel zekerder over mezelf nu! Gewoon in een bekend ziekenhuis laten doen door een goed erkende plastisch chirurg ..

  • Daan

    Ik was nog net 19 toen ik mijn borsten heb laten vergroten, nu alweer 15 jaar geleden.. Jong, maar daar ben ik juist blij mee omdat ik daardoor maar relatief kort héél onzeker ben geweest en al lekker kon genieten van het hebben van een mooie voorgevel . Aangezien ik maar erg weinig (geen) eigen borstweefsel heb, heeft dat tijdens mijn 2 zwangerschappen ook niet veel gedaan. De cupmaat bleef tijdens en na de zwangerschap gelijk, en er is ook niets slap gaan hangen. Ik heb het bescheiden gehouden met een B/C cupje.

  • Stephanie

    Ook ik heb onlangs mijn borsten laten vergroten. Omdat dat voor een ander mooier is ? Nee.
    Ik had een hele bescheiden maat voor mijn zwangerschappen. Weinig maar prima. Na de zwangerschappen hield ik niks over. Geen plooi, geen vet, geen weefsel, niks. Geen cupmaat, geen boven en onderwijdte verschil. Zag de buitenwereld dat? Nee, want er is vanalles optisch aan te doen. Maar ik werd er ongelukkig van. Niet een beetje maar heel erg. En dán is een ‘weer iemand met een borstvergroting’ echt niet op zijn plaats. Ik ben zo blij dat ik het heb gedaan. Na jaren wikken en wegen. Ik loop rechtop, ik straal weer en ja dat mag ook. Omdat het kan.
    Ieder zijn eigen motivatie, ik denk niet zozeer dat het alleen maar is om een doel voor de buitenwereld te krijgen. Veel vaker juist niet.
    Mooie blog. Jij bent absoluut prachtig, net als iedereen overigens. Ongeacht zijn eigen overwegingen en onzekerheden. Liefs.

  • Fraukje

    Plastische chirurgie etc fascineert mij altijd. Ik ben er zeker niet op tegen als het subtiel is en er natuurlijk uitziet. Maar dat plastic fantastic en die enorme zuignaplippen, oef niet mijn ding…
    Ik heb kleine borsten maar dankzij geweldige bh’s zijn ze zoals ik wil. Geen operatie ‘nodig’ maar zal dat ook nooit doen, vooral uit angst. Je hoort zo vaak negatieve berichten.
    Wat ik wel zou willen, maar nóg niet durf: mijn fronsrimpel. Ik lees de fronsrimpel hier vaker terug. Bij mij staat ie gewoon pertinent tussen m’n wenkbrauwen. Vreselijk, plus het is ook een gevoelige plek, er staat altijd een soort spanning. Dus ja die overweeg ik serieus. Verder, nee.. Ik vind dat men er in de meeste gevallen níet op vooruit gaat. Je ziet dat er iets niet klopt maar wat..

  • Dees

    Ik ben er helemaal niet op tegen. Gebruik zelf Botox voor de fronsrimpel (ben 31) en heb aantal mensen in de omgeving die iets hebben ‘laten doen’… ooglift, borstvergroting.
    Het is aan jezelf om je goed te verdiepen in de arts, de ingreep, de materialen etc. En als jij er happy van wordt.. toch top?!

Neem contact met mij op!

Ik ben er momenteel even niet. Stuur me een berichtje en ik kom er zo snel mogelijk bij je op terug!

Not readable? Change text. captcha txt
error: Content is protected!