Ik ben 37 weken zwanger, en dat wil zeggen dat broertje voldragen is! Een ontzettende mijlpaal waar ik echt héél erg blij mee ben. Toen rond de 18 weken de harde buiken massaal kwamen opzetten, had ik – en mijn verloskundige met mij – nooit gedacht dat ik deze termijn überhaupt zou gaan halen! Dat in ogenschouw genomen is het dus extra mooi dat we dit punt bereikt hebben. De afgelopen weken waren, net als in mijn zwangerschap van Morris, hectischer dan mijn hele zwangerschap tot nu toe bij elkaar. De oh zo beroemde laatste loodjes: ze zijn begonnen!

WEEK 36

Week 36 begint in principe goed. Ik ga deze week met verlof en daar kijk ik ontzettend naar uit. Hoe anders dan de vorige keer is dat? Toen zag ik er als een berg tegenop en was ik de eerste dagen van mijn verlof bloedchagrijnig, terwijl ik zelden of nooit chagrijnig ben. Nu merk ik aan mijn lijf dat het zwangerschapsverlof niet voor niets in het leven geroepen is, en kijk ik uit naar de laatste weken alleen met Morris. Nog even genieten van de tijd met z’n tweeën, voordat broertje er is en ons leven weer heel anders wordt. Als ik maandag de hele dag ga werken merk ik al dat mijn buik wat zeer doet, en dat wordt daarna eigenlijk alleen maar erger. Hij is hard zonder tussendoor écht soepel te worden. Na drie dagen ontzettend buikpijn en daardoor amper slapen, besluit ik op donderdag – aan het eind van de week en op mijn laatste werkdag – toch maar even naar de verloskundige te bellen. Zij zegt altijd dat ik eerder moet bellen, dus na drie dagen echt wel heel veel last vind ik het welletjes.

Ik mag meteen langskomen op de praktijk, en daar besluiten we toch even een CTG te laten maken. Door naar het ziekenhuis dus. Ik maak gelijk een denderende binnenkomer door van m’n graat te gaan als ik aan de balie moet wachten. Had het kunnen weten want lang op dezelfde plek staan zonder focus is een garantie voor ’n uitglijer, maar ideaal is het niet, want ik ben alleen, en de verpleegkundigen op de afdeling weten natuurlijk niet dat ik gewoon een lage bloeddruk heb en dat wel eens vaker gebeurt. Als ik weer op de been ben mag ik meteen aan de CTG en word ik daarna verder onderzocht op eventueel een urineweginfectie. Ook wordt er gecheckt of ik al wat ontsluiting heb. De moraal van het verhaal is dus eigenlijk precies hetzelfde als het vorig jaar met Morris was: mijn buik is continu hard door een combinatie tussen een extreem beweeglijke baby die voor mijn gestel behoorlijk aan de maat is, erg weinig ruimte in een heel gevoelige baarmoeder, nog altijd sterke buikspieren en een strakke buikwand. Langer dan 40 weken zal ook broertje dus niet in mijn buik wonen.

Deze week staat ook in het teken van middagdutjes. Iets waarvan ik nóóit had gedacht dat ik het zou gaan doen – want wie gaat er nou in hemelsnaam slapen overdag?! – maar ik merk dat het me echt goed doet als ik overdag probeer heel even te gaan liggen. Hoef ik nog niet eens te slapen, maar gewoon even niets; dat is geen slecht idee.

WEEK 37

Deze week doet niet mee om de prijzen. Daar kunnen we meteen wel kort over zijn. Ik vind het namelijk héél moeilijk om toe te geven, maar deze week heb ik, kort door de bocht, gewoon behoorlijk veel last. De harde buik neemt niet af, ik heb erg veel voorweeën, en de buikpijn wordt er ook niet minder op. Tel daarbij op dat ik ’s nachts een keer of vijf wakker ben en ik heel slecht slaap, en je kunt je voorstellen dat ik niet echt op mijn opperbest naar de verloskundige ga dinsdags. Ik moet Koen van tevoren beloven dat ik eerlijk zal zeggen hoe ik me voel – ik ben normaal meer van het ‘neee joh, met mij alles hartstikke goed’, maar dat lijkt me in deze ook niet echt verstandig. Iedereen weet ondertussen wel hoe mooi ik zwanger zijn vind, hoe erg ik ervan geniet, hoe dankbaar ik ben dat ik dit al voor de tweede keer mee mag maken en dat het allemaal zo goed gaat en blablabla, maar dat wil niet zeggen dat ik niet af en toe pijn kan hebben. En dat is dus nu.

Mijn verloskundige luistert zoals altijd naar mijn verhaal en dat is héél fijn. Zij houden zó rekening met wat wij graag zouden willen, en kijken echt naar ieder geval als een geval apart. Dat voelt goed! We maken een groeiecho, en daaruit blijkt dat broertje in alle opzichten hartstikke gemiddeld is; op zijn buik na. Die loopt voor in groei. Voor hen nog een extra reden om me niet over de 40 weken te laten lopen. Na de groeiecho bespreken we een plan de campagne. Ik wil er graag alles aan doen om te voorkomen dat ik uiteindelijk ingeleid zal moeten worden, en daar kan mijn verloskundige zich in vinden. Gelukkig maar! Eerst alle andere opties maar eens proberen. Aan het eind van de week ben ik 37 weken zwanger, en dat wil zeggen dat broertje voldragen is. Toen ik met 18 weken al die harde buiken kreeg, en niet heel veel later voorweeën, waren we allemaal bang voor een (veel) te vroege geboorte. Dat ik dat niet gebeurd is, ik hem voldragen heb en ik nu in principe gewoon thuis zou mogen bevallen vind ik ZO fijn! Daar kunnen we weer even op teren.

En zo gaan we week 38 in! Als jullie dit lezen, op dinsdag, hebben we gisteravond weer een afspraak gehad bij de verloskundige. Jullie horen in de volgende update over twee of drie weken uiteraard hoe dat gegaan is! Zo bizar dat die volgende in ieder geval de laatste update gaat zijn. We gaan zien hoe lang die wordt; van één week? Of toch van drie? Ik ga nog even proberen te genieten van de gezelligheid in mijn buik, want voor we het weten zit dat er ook op.

Ik ben wel benieuwd bij welke termijn jullie bevallen zijn! Bedankt voor het lezen, en tot de volgende update!

 

 

Showing 18 comments
  • Curly Creative
    Beantwoorden

    Nou hier vandaag dan de uitgerekende datum.. behoorlijk wat gerommel sinds vorige week maar ook rustigere nachten. Elke dag is dus weer spannend. Merk ook echt dat ruimte in mijn buik schaars wordt. Madame beweegt erg veel dus ik vraag haar elke ochtend of t niet eens tijd is voor wat meer ruimte..

    X

  • Nelleke last
    Beantwoorden

    Lieve michelle, weer prachtig geschreven ! Ik wens je veel succes met de laatste loodjes! En toi toi toi als de bevalling is begonnen! Liefs, Nelleke

  • Joyce
    Beantwoorden

    Bij beide ingeleid,de eerste met 41.1 en de tweede met 42 weken:)

  • Anouk
    Beantwoorden

    Spannend hoor, wanneer de kleine gaat komen! Ik houd je blog goed in de gaten:)
    Zelf beviel ik bij mijn eerste met precies 37 weken (mocht gelukkig net thuis blijven). Bij mijn tweede met 39 weken.
    Succes met de laatste loodjes!

  • Eva
    Beantwoorden

    Heel spannend! Succes nog even en goed dat je toch een dutje doet af en toe. Ik heb bij de zwangerschap van mijn zoontje ook veel harde buiken gehad vanaf een week of 20. Hij was zo beweegelijk. Weet nog dat ik een keer ‘schrok’ toen de verloskundige zei dat ik hem gemiddeld zo’n 10x per dag wel zou voelen, maar ik voelde hem wel 10x per minuut haha. Veel voorweeen gehad ook vanaf een week of 32. Uiteindelijk toch gewoon met 39 weken geboren. Wel een snelle bevalling dus de voorweeen waren het voor mij wel ‘waard’.

  • Michelle
    Beantwoorden

    Tegen mij is tijdens mijn zwangerschap ook gezegd dat ik eerder aan de bel moest trekken als er iets zou zijn. Ik vond dat ook erg lastig.
    Ik ben bevallen op 11 mei 2016, dat was 40+2.
    Succes met de laatste loodjes!

  • Corina
    Beantwoorden

    Hou nog even vol. Geniet er nog van, maar ga zeker ’s middags even liggen/rusten!
    Blijf dit na de bevalling ook nog lekker doen, de kleine mannen liggen dan toch ook lekker in hun bedje.
    Bij mij zijn ze 14 dagen en 10 dagen eerder geboren dan de uitgerekende datum. Wel fijner dan later!
    Heel veel succes en ik kan niet wachten………….

  • Lieke van Veen
    Beantwoorden

    Heel erg spannend! Nog veel succes met de laatste loodjes.

  • Margot
    Beantwoorden

    Wat ontzettend fijn dat je de 37 weken in elk geval gehaald hebt! Mijn vliezen braken met 35 weken en 5 dagen en Liam is geboren met 36 weken en 1 dag. Ik had een zwangerschap zonder gekke dingen, dus ik zag de vroeggeboorte juist helemaal niet aankomen.

  • Krisha
    Beantwoorden

    Wat spannend! Ik ben benieuwd wanneer Morris’ broertje eraan komt! Hier 4 weken en 4 dagen te vroeg bevallen. Maar ons mannetje was 50cm groot en woog 3kg370. Prima dus! 3 daagjes in de couveuse en we mochten hem meenemen naar huis. Veel succes! Nog even genieten van jullie drietjes! 🙂

  • Isa
    Beantwoorden

    Wat fijn, dat de 37 weken gewoon gehaald zijn:)! Nog even genieten. Maar met zulk mooi weer als dat van vandaag, moet dat wel lukken denk ik.

  • Bianca
    Beantwoorden

    Wat fijn dat je de 37e week heb gehaald.heel veel succes met de laatste loodjes. onze zoon is met 36 weken geboren.nu zwanger van de 2 maar hoop zodat onze dochter iets langer blijft zitten…

  • Bianca
    Beantwoorden

    Wat fijn dat je de 37e week heb gehaald.heel veel succes met de laatste loodjes. onze zoon is met 36 weken geboren.nu zwanger van de 2 maar hoop zo dat onze dochter iets langer blijft zitten…

  • Vanessa
    Beantwoorden

    Hoi Michelle, wat ontzettend fijn dat je sowieso dit aantal weken hebt gehaald. Prachtig. Ik ben bij 32 weken ingeleid en bij onze tweede meid bij 38 weken.

  • Anna
    Beantwoorden

    Ik ben 1 dag voor de uitgerekende datum ingeleid. Geen pretje en ik zal het daarom niemand aanraden. Maar goed, ze doen het ook niet zomaar natuurlijk en voor iedereen is het weer anders gelukkig! 🙂 Succes nog even de komende weken (dagen??).

  • Stephanie
    Beantwoorden

    Wat spannend allemaal. Ik kon me zo nog de laatste loodjes voor me halen. Geniet nog even van de tijd en zometeen zijn jullie met zijn viertjes.

  • Marijn
    Beantwoorden

    Zenuwslopend vond ik dat afwachten en onvoorspelbare! Heerlijke controlfreak hier. Onze dame is met 38.4 geboren. Zet hem op! Ben benieuwd naar de eerste foto’s van jullie kleine man.

  • Milou
    Beantwoorden

    Succes met de laatste loodjes! Die wegen altijd het zwaarst.
    Nog even genieten van het wondertje in je buik & van de kleine Morris nu hij nog je enige zoon is! Voordat je het weet is hij grote broer!
    Ik ben zelf bevallen met 41,2 dagen.

Leave a Comment