bijnamama

Borstvoeding of flesvoeding, thuisbevalling of ziekenhuis, wieg of ledikant, potjes of verse prakjes.. Allemaal kwesties waarover mama’s of bijna mama’s af en toe héél erg verdeeld zijn, tot het extreme aan toe. Ondanks dat ik in dat extreme hélemaal niets herken en me dus ook echt niet bij een bepaald kamp wil scharen – leven en laten leven, komt ie weer hoor – hebben wij natuurlijk wel onze voorkeuren.

De kwestie wiegje bij papa en mama, of ledikantje op zijn eigen kamertje vinden wij in eerste instantie hartstikke makkelijk. Zonder er heel veel woorden aan vuil te maken, er lang over na te denken of er ingewikkeld over te doen besluiten we dat Frummel gewoon meteen op zijn eigen kamertje gaat slapen, in zijn grote ledikantje. Onze slaapkamer is niet de allergrootste, en sinds er een gigantisch bed in staat, en een mega kast, is er niet héél veel vrije bewegingsruimte over. Daarnaast is Frummel zijn kamertje heel dichtbij de onze, ben ik binnen twee seconden bij hem als er iets is, en zijn we er bang voor dat onze kleine man misschien zal wennen aan het bij zijn papa en mama slapen en dat het dan later een soort drama wordt om hem in zijn eigen bedje te laten slapen. Dat is overigens allemaal voor we ons verder ingelezen hebben.

Naarmate Frummel z’n kamertje meer vorm krijgt hebben we er allebei een goed gevoel bij. Het is een gezellig kamertje, warm, zonder al te veel poespas. Wij vinden het allebei een fijne plek en genieten er heel erg van daar te zijn. Toch begint het, terwijl de weken vorderen, langzaam een beetje te knagen. De minirijstkorrel in mijn buik is steeds meer een mensje, inmiddels is hij zelfs al ongeveer 33 centimeter lang, en met iedere centimeter die Frummel groter wordt, komt zijn komst dichterbij. We praten heel veel over de bevalling – daarover schreef ik ook al een artikel – en over hoe we hopen dat de uren na de bevalling zullen gaan. Met de tijd zie ik steeds meer op tegen het moment dat we hem dan in zijn eigen ledikantje moeten leggen, in zijn eigen slaapkamertje, ‘ver’ weg van ons.

Ik besluit me wat meer in het onderwerp te verdiepen en te onderzoeken wat de voor- en nadelen zijn van een baby bij je op de slaapkamer. Het enige ‘feitelijke’ wat ik in mijn onderzoekje ontdek en wat voor ons relevant is, is dat het voor een pasgeboren baby van een paar uur oud nog onmogelijk is om verwend te raken door het slapen op de kamer van papa en mama. Verder realiseer ik me met ieder artikel dat ik lees opnieuw dat het vooral ook een gevoelskwestie is. Ik geloof er niet zo in dat één van de twee significant aantoonbaar veel beter of slechter is voor een kind. Volgens mij is het gewoon weer een gevoelskwestie, en moet iedere moeder (en vader natuurlijk) doen wat op het moment zelf goed voelt. Wij hebben er uiteindelijk toch voor gekozen Frummel in het begin bij ons op de slaapkamer te leggen. Ik vind het zó naar voelen om hem meteen van zo dichtbij in mijn buik zo ver weg in zijn grote ledikantje te moeten leggen. Dat voelt op een of andere manier niet fijn. Daarnaast lijkt het me heel erg fijn om hem dichtbij me te hebben voor het voeden ’s nachts.

We staan er wel allebei heel erg relaxed in. We denken nu dat we dit het fijnst vinden, dus we gaan het gewoon proberen. Als nou straks een van ons drieën geen oog dicht doet, of het toch helemaal niet zo fijn is als we nu denken, gaat Frummel gewoon naar zijn eigen kamer en is dat ook goed! We wachten gewoon af hoe het loopt. We laten zijn ledikantje gewoon op zijn eigen kamertje staan – dat apparaat gaat er echt néver nooit bij passen op onze slaapkamer, en op onze slaapkamer komt een wiegje voor hem te staan. We wilden in eerste instantie gewoon een eenvoudig wiegje kopen, maar oma heeft ons familiewiegje weer opgespoord en nu komt hij dus straks in hetzelfde wiegje te liggen als waar Robin en ik onze eerste weken in hebben doorgebracht. Dat maakt het voor mij toch wel extra bijzonder.

Het wiegje-of-ledikantje-vraagstuk, zoals ik het maar even noem, is vaak net zo’n ding als het borstvoedinggebeuren, de-waar-te-bevallen-kwestie en de hele potjestoestand: er zijn twee kampen. Ik vind die verdeeldheid hartstikke onnodig, omdat ik er – misschien naïef – stellig in geloof dat iedere ouder doet wat het beste voelt voor zijn of haar kind! En dat is volgens mij het allerbelangrijkste. Ik ben van plan om nog meer bijna-mamadilemma artikeltjes te schrijven; mochten jullie dat nou helemaal niet zien zitten hoor ik dat natuurlijk graag!

Hoe deden jullie dat de eerste periode met slapen? Sliep(en) jullie baby(‘s) meteen op een eigen kamertje, of eerst nog even bij papa en mama? Ik ben heel benieuwd! Dankjewel voor het lezen! X

Showing 0 comments
  • mamaclivi
    Beantwoorden

    Leuk de bijna-mamadilemma’s. Denk dat veel zwangeren zich herkennen in je verhalen. Ons zoontje sliep de eerste 8 dagen tussen ons in op zijn voedingskussen met een aankleedkussenhoes eroverheen (dit kregen we als tip van de kraamhulp). Daarna sliep hij in zijn wieg bij ons op de kamer en met twee maanden in zijn ledikant op zijn eigen kamer. Alles ging soepeltjes en je moet vooral doen wat op dat moment goed voelt. Als wij er de ruimte voor hadden had ik een cosleeper genomen, maar de wieg beviel ook prima! X

    • Mathiske
      Beantwoorden

      Dat hebben wij ook de eerste paar nachten gedaan.. was echt heel.fijn en gezellig ❤

  • Jeanne
    Beantwoorden

    Wat een goed artikel, ben al benieuwd naar de volgende 🙂 Zelf heb ik vroeger een jaar bij mijn ouders op de kamer geslapen, dat voelde voor hun het beste. Doordat ze een soort uitbouw hebben in de slaapkamer, had je toch een beetje je eigen plekje. Bij ons is het wel zo dat de slaapkamers allemaal ‘ver weg’ zijn van de ouderslaapkamer.

  • upje
    Beantwoorden

    Onze zoon sliep in een wiegje in onze kamer en dat was toch wel prettig. De overstap naar zijn eigen kamer liep vrij vlot. We lieten hem eerst overdag al een paar keer eens een paar minuutjes in zijn bedje spelen, zodat hij het geen enge plek meer vond. Dan eens een middagdut en daarna dan ook de nacht.
    Voor deze baby had ik eigenlijk graag de cosleeper van mijn zus geleend, maar ons bed biedt niet de mogelijkheid om die aan ons bed vast te maken. Het zal dus opnieuw met het wiegje worden. Ook leuk, maar je moet er wel elke keer uit voor een nachtvoeding etc. En als de dochter daarin op de zoon lijkt, is dat dus veel keer per nacht :p.
    Hier in België wordt door kind en gezin (jullie consultatiebureau) toch aangeraden van het kindje zes maanden in de ouderlijke slaapkamer te leggen, trouwens. Niet dat we altijd alles volgen wat die zeggen ;-), maar dit dan toch weer wel..

  • Miss M
    Beantwoorden

    Hier hadden we in het begin, tijdens de kraamperiode, een schattig oud wiegje op onze kamer staan. Dat was erg fijn voor de borstvoeding ’s nachts.
    Maar na een kleine week deden we beide jongens op hun eigen kamertje.
    Het gaf ons wat meer rust (want wij schrokken steeds wakker van elke geluidje dat ze maakten).
    Eruit moet je toch tijdens de nachtvoedingen. Dan maar een paar stappen meer ☺️

  • Kim
    Beantwoorden

    Ons meisje heeft in de kraamweek bij ons op de kamer geslapen in haar kinderwagen. Heel fijn voor een weekje. Maar daarna vond ik het ook wel heerlijk dat ze lekker in haar eigen kamertje ging slapen omdat je toch heel licht slaapt met zn kleintje naast je. Over een weekje of 9 komt nummer twee en daar wil ik het graag weer hetzelfde bij doen.

  • susannedillen
    Beantwoorden

    Heel herkenbaar en idd je moet gewoon doen wat goed voelt! Ons zoontje heeft de eerste twee a drie weken bij ons op de kamer geslapen in de kinderwagen. Toen mijn man weer aan het werk ging was zijn nachtrust erg belangrijk en we werden van het minste of geringste geluidje wat ons zoontje maakte al wakker. Toen is ons zoontje op zijn eigen kamertje gaan slapen en dit ging prima!

  • Kim
    Beantwoorden

    Heej Michelle

    Bij onze Fay woonde wij in een woonunit met erg kleine slaapkamers, zij sliep dus meteen op haar eigen kamertje in een groot ledikantje. Dit kamertje was alleen via onze slaapkamer bereikbaar dus in 2 stappen stond ik naast haar bed.
    Bij Jez woonde we inmiddels in ons nieuwe huis en daar hadden we zeeen van ruimte, dus wilde ik haar graag bij ons op de kamer hebben (ook in de familie wieg) Vanwege snachts voeden maar ook zeker voor als ze huilend wakker zou worden en we bang waren dat fay daar misschien weer wakker van werd. De slaapjes overdag legde we Jez wel in haar ledikant op haar eigen kamertje, puur om te wennen. Dit hebben we 3 maanden zo gedaan en toen ging ze snachts ook op haar eigen kamertje. Helemaal probleemloos verlopen. Wel zijn we altijd heel stellig geweest dat ze niet bij ons in bed zouden slapen. Daar zijn ze nu dus ook aan gewend. Alleen op zondag ochtend lekker stoeien en kroelen met z’n viertjes. Dat vind ik altijd zo gezellig wakker worden!

    Liefs kim

    • upje
      Beantwoorden

      Haha, dat is bij ons ook zo! Hij mag alleen in ons bed als hij echt ziek is, maar anders echt niet. Dat zijn dus hoop en al tien nachten per jaar ofzo. Hij probeert soms wel, maar daar zijn we hard in. Anders ligt hij wel heerlijk te ronken, maar wij doen geen oog dicht.

  • Alicia
    Beantwoorden

    Hier sliep ons zoontje de eerste 5 maanden bij ons op de kamer. Een tijd daarvan zelfs in ons bed met hulp van het voedingskussen. Nadat hij zoveeel maanden lekker warm bij mij was geweest voelde het gewoon niet ok om zo’n mini mensje alleen in een kamer te laten. Juist met hem in bed was erg fijn en rustig . Hij huilde nooit, ik werd wakker door zijn smak geluidjes die aangaven dattie gevoed moest worden.

  • Margriet met de Paplepel
    Beantwoorden

    Ik denk dat we het kindje op zijn/haar eigen kamertje laten slapen, de eerste weken met de deuren open. Maar ik ben pas 11 weken zwanger, misschien denk ik er over een paar maanden wel anders over.

  • Michelle
    Beantwoorden

    Wat leuk om jullie allemaal zo gereageerd hebben! Dankjewel daarvoor. Opvallend dat jullie kindjes over het algemeen ook allemaal bij jullie op de slaapkamer hebben geslapen. Vind het erg interessant om over jullie ervaringen te lezen! Ik hou het bijna-mamadilemma rubriekje erin, super dat deze #1 zo leuk ontvangen wordt!!

  • Simone
    Beantwoorden

    Leuke rubriek! Van mij mag hij blijven 😉 Mirthe heeft in het begin ook een paar weken bij ons op de slaapkamer geslapen. Ik vond dat ook heel prettig met voeden. En de eerste nachten was ze veel wakker dus zit je toch veel te knuffelen en te voeden. Toen ze doorsliep, wat bij ons (gelukkig) na een paar weken al het geval was, hebben we haar meteen in het ledikantje op haar eigen kamertje gelegd. Om de gewenning aan het slapen bij papa en mama te voorkomen. Nou ik weet niet wanneer die gewenning precies begint, maar bij ons ging het slapen op de eigen kamer goed vanaf nacht één. Dus ik zou me er niet te veel zorgen om maken en gewoon lekker je gevoel volgen.

pingbacks / trackbacks
  • […] overweging qua thuisbevalling of ziekenhuis (klik!), meteen een ledikantje of eerst even een wieg (klik!), en fles- of borstvoeding (klik!). Vandaag hebben we het over een voor mij op dit moment […]

Leave a Comment