MORRIS IS 4 JAAR!

Lieve Morris,

Je weet het inmiddels wel, geloof ik. Ieder jaar op je verjaardag schrijf ik jou een brief. Een stuk tekst recht uit mijn hart, waarvan ik een deel aan de wereld laat lezen, omdat er precies niks geheim is aan mijn liefde voor jou, en een ander deel, een stukje voor alleen jou en mij, mee in een envelop gaat voor als je later groot bent. Als je later groot bent.. Toen je vier jaar geleden, op 5 mei 2016, na een droom van een bevalling op mijn borst werd gelegd, leek ‘als je later groot bent’ nog lichtjaren van ons verwijderd. Je was zo ontzettend klein, en fijntjes, en ik had het gevoel alle tijd te hebben. Inmiddels weet ik dat dat niet zo is. Dat alle clichés met betrekking tot die tijd kloppen. Hij vliegt. Vandaag is het 5 mei 2020 en word jij, mijn oudste zoon, vier jaar. Voor het eerst sinds ik mama ben, ben ik emotioneel over één van jullie verjaardagen.

Normaal gesproken is ze best flink, die moeder van jou, maar de afgelopen dagen was daar weinig van te merken. Sterker nog: ik hing huilend de slingers op, vrijdagavond. Als jij groot genoeg bent om deze brieven te begrijpen ga je waarschijnlijk lachen als je dit leest. Weinig stoer aan, zo’n jankende moeder. Maar het waren geen tranen van verdriet hoor. Meer van ongeloof. Van besef. Van trots vooral ook. Van ongeloof dat de vier jaar waarvan ik ooit dacht dat ze zó lang zouden duren, nu al voorbij zijn. Ik weet nog dat je ik tijdens de eerste week met jou letterlijk dacht: vier jaar duurt ZO lang. Maar mensenkinderen, daar blijkt precies niks van te kloppen. Vier jaar is helemaal niet lang. Vier jaar lijkt in drie keer knipperen voorbij. En daarmee kwam ook het besef: het gaat allemaal zo snel. Je wordt zo verschrikkelijk snel groot. Ik zie je groeien waar ik bij sta, je lijkt je met de seconde verder te ontwikkelen, ik ben zo ontzettend trots op jou, op het mensje dat jij bent, en deze verjaardag voelt voor het eerst als een einde en een nieuw begin ineen.

Het einde van vier jaar zo goed als onafgebroken samen. Je baby- dreumes- en peutertijd is zometeen écht voorbij. Je mag straks naar school. Ik moet je laten gaan. Heel eerlijk: dat valt me niet mee. Jij kijkt er intens naar uit, hoewel je het ook heel moeilijk vindt dat je je broertje niet met je mee mag nemen, maar je verheugt je op de grote school, op vriendjes maken, op leren. En op al die dingen verheug ik me ook. Echt. En ik vind het ook een ding. Ik vind het lastig om je los te laten. Jouw gezelschap, hier thuis bij mij, vind ik zo ontzettend fijn. Ik geniet zo intens van jouw aanwezigheid. Van je lieve, zorgzame, wijze karakter. Van de gesprekjes die ik met je kan voeren, waarin ik soms bijna vergeet dat je toch echt pas vier jaar bent. Ik vind het lastig dat onze vrijdag boodschappendag, de dag die de afgelopen jaren heilig was voor ons drieën, met boodschappen, een rondje dorp, samen lunchen, af en toe naar de markt en naar de bibliotheek, zometeen verdwijnt.

Het lijken kleine, onbenullige dingen, maar die dag, met jou en je broertje, was voor mij zo bijzonder. Wat voelde ik me rijk als ik met jullie door de supermarkt liep, eerst met jou in het karretje en Benjamin in de draagzak, later met Benjamin in de kar en jou naast met me je eigen karretje, en nu, jullie allebei met je eigen karretje en ik met mijn grote kar achter jullie aan. En als we dan bij Floryn zaten, met z’n drietjes, jullie tegenover me, ieder een verse jus en een worstenbroodje.. Zelf besteld, want dat kun je zo netjes dat ik je het met liefde laat doen. Iedere keer een nieuwe fase. Het klinkt als niets, en misschien is het simpel, maar wat ben ik trots dat we de kleine dingen alledrie zo waarderen. De afgelopen acht weken brachten we samen door. In quarantaine. Door het coronavirus mochten Benjamin en jij niet naar juffrouw Annelies en niet naar jullie opa’s en oma’s, en papa en ik niet naar het werk. Dus we waren thuis. Op elkaar aangewezen. Jij en Benjamin, en papa en ik. Mijn klavertje vier. Ondanks de nare omstandigheden – daar leg ik je als je groot bent meer over uit – waren, en zijn, het voor ons als gezin prachtige weken. Écht samen. Het voelt als een heel groot geluk bij een heel groot ongeluk dat dit uitgerekend nu zo was. Dat we jouw tijd thuis bij mij zo af hebben kunnen sluiten. Met meer dan honderd potjes kwartet, heel veel tosti’s in de zon en oneindig veel knuffels.

Heel soms vraag ik me af of ik wel genoeg genoten heb. Of ik niet te veel heb gewerkt. Of ik me wel bewust genoeg was van onze tijd samen. Maar dat zijn stomme vragen. Die brengen niets. En daarbij weet ik diep van binnen dat het zo is. Ik weet dat ik er alles aan heb gedaan om de eerste vier jaar van jouw leven heel mooi te maken, en ik ben vooral compleet overtuigd van hoe liefdevol ze waren. Van dat jij je iedere dag van je leven tot nu toe intens geliefd hebt gevoeld. Want dat ben je. Jij was zó ontzettend gewenst. Ik wilde zó graag moeder worden. Je papa en ik zaten vrijdagavond samen op de bank, naar de slingers in de kamer te kijken, naar de posters met jouw koppie op de muur, en toen zeiden we tegen elkaar: ‘dat je bedenkt dat je samen een kind wilt is één ding. Dat je ervoor kiest om samen ouders te worden, en dat dan lukt, dat is al heel bijzonder. Maar dat je dan een kind als jij krijgt.. dat voelt oprecht als een godsgeschenk.’

Het einde van een tijdperk dus. Maar ook een nieuw begin. Het begin van je schooltijd, die nog heel lang zal duren. Het begin van heel veel leren, en van groeien, van je ontwikkeling op heel veel andere vlakken. Het begin van een leven waarin je met het jaar meer op je eigen benen zal gaan staan. Ik weet dat dat goed gaat komen. Ik heb een grenzeloos, eindeloos geloof in jou. Echt. Je bent een sterk jongetje, met een goed hart. Je bent zó verschrikkelijk lief. Voor ons, voor Benjamin, voor je opa’s en oma’s, voor alle mensen om je heen. Je bent gevoelig, je kunt intens genieten van kleine dingen. Van een spelletje, van de zon – dan zie ik je zitten aan je picknicktafel met je oogjes dicht en de zon op je gezicht – en van de vriendschap met je broertje. En je hebt ook echt je buien. Natuurlijk. Net als ieder kind. Je kunt intens verdrietig zijn als de dingen niet gaan zoals je dacht. Of als het teveel van alles in één keer is en je niet weet wat je met jezelf aan moet. Dan laat je je door niemand troosten. Behalve door mij. Misschien omdat je weet dat ik je snap. Dat ik zo vaak voel wat jij voelt. Dat ik aan één blik van jou genoeg heb. De band die wij hebben is met geen pen te beschrijven. Letterlijk niet. Ik zal je misschien wel nooit uit kunnen leggen wat ik voel als ik naar jou kijk. Je was mijn grootste wens, en je bent mijn grootste droom.

Het liefst zou ik straks met je mee naar binnen sluipen op school. Als een onzichtbaar figuur met je meegaan, om je te kunnen troosten als dat nodig is, om je te beschermen tegen nare invloeden van buitenaf, of om mijn hand op je schouder te kunnen leggen, gewoon om je het gevoel te geven dat ik er ben. Maar ik weet dat het niet nodig is. Je kunt het alleen, en jij weet dat ik er ben. Als je ‘s avonds in bed ligt en ik je een kus komen geven vouw je altijd jouw kleine handje in die van mij, leg je hem op je hart en zeg je: ‘als ik jou niet kan zien ben je altijd hier toch mama?’ En precies zo is het. Zelfs als je me niet kunt zien ben ik altijd dichtbij. Waar je ook gaat, hoe oud je ook mag worden, waar het leven je ook zal brengen. Ik ben bij jou. En ik draag jou in míjn hart altijd heel dicht bij mij.

Happy birthday, aller-, aller-, allerliefste Morris Robbie. Wat ben ik trots dat jij mijn zoon bent. Ik hou van jou. Onvoorwaardelijk. Allesomvattend. Oneindig keer, naar de maan, en net zo vaak weer terug.

Heel veel liefs, mama

Showing 22 comments
  • Liset

    Wauw wat waanzinnig mooi geschreven!
    Mij aan het huilen krijgen bij een hele herkenbare tekst.

    • Marlousre4

      Wauw, emotioneel mooi! Wat een prachtig gebaar om elk jaar van mama zo’n brief recht uit het hart te krijgen.

  • Petra

    Wat een mooie brief. Ik kreeg er zelfs tranen van, bijzonder dat je dit elk jaar doet en mooi dat Morris dit straks kan lezen als hij groot is.

    Gefeliciteerd met jullie knappe zoon !

    • Joyce

      Heel mooi en ook zo herkenbaar! Van harte gefeliciteerd en een hele fijne dag. Liefs Joyce.

  • Linda

    Wauw! Ze worden alleen maar mooier die brieven.. Gefeliciteerd met jullie mooie, lieve, gevoelige mannetje Morris! 4 jaar alweer zeg.. Maak er een fijne dag van vandaag..

    • Lynn

      Oké met heel veel tranen in mijn ogen gelezen! Volgende week wordt ons mannetje 4 en zoveel herkenbare dingen!

  • Michelle Backx

    Zo mooi geschreven! Van harte gefeliciteerd (met) Morris!

    • Milou Scholten

      Erg mooi geschreven! Zo herkenbaar. Er rolde zelfs wat tranen over mijn wangen..Gefeliciteerd met jullie kleine/grote mannetje! Geniet van vandaag! Liefs

  • Mar

    Gefeliciteerd

  • Mirte

    Wat een prachtige brief! Gefeliciteerd met Morris!

    • Chantal

      Lees altijd je stories, maar reageer eigenlijk nooit..maar Wow, heel mooi geschreven, heb het met een brok in me keel gelezen. Heel herkenbaar..ons kleine meisje wordt in juni 1..en ja letterlijk..zij was onze grootste wens..en nu onze grote droom! (Heeft 3 jaar geduurd voor we eindelijk ook konden zeggen wij worden papa en mama)

    • Ellen

      Mooi♡♡♡ alsnog van harte gefeliciteerd met jullie Morri.

  • Nienke Wibbelink

    Nog net niet in tranen maar hoe je dit beschreven hebt vooral het laatste stuk dat raakt me zo! Aan de foto’s en bepaalde momenten in de vlog is ook wel te zien dat jullie zo’n bijzondere hechte band hebben. Gefeliciteerd en maak er een leuke en gezellige dag van!

  • Carmen

    Prachtig. Mijn oudste zoon wordt bijna vijf en ik kan daar nu al ook wel om huilen. Om alle redenen die jij ook noemt. Gefeliciteerd met de grote man!

    • Alise

      Pffffff huilen hier. Onze zoon is 4 jaar geworden paar weken geleden en zal 12 mei voor het eerst officieel naar school gaan. Wat een prachtige brief heb je geschreven, zo vreselijk herkenbaar. fijn dat we een stukje mogen meelezen van de brief.

      Liefs Alise

  • Mirjam

    Allereerst Gefeliciteerd met jullie geweldige knappe lieve zoon Morris. En spontaan sprongen de tranen in mijn ogen wat was dit weer een mooie brief en wat zal hij dit met veel liefde en trots later lezen terugdenkend aan die lieve ouders en die fijne tijd Superrr

  • Frederique

    Wauw! Je bent echt een voorbeeld voor me als wij straks een kindje mogen verwachten

  • M

    Ik reageer nooit, maar nu moet het even.. Wat een ontzettend mooie tekst, diep vanuit je hard geschreven. Bedankt voor het delen en bedankt dat je ons nu al zoveel jaren meeneemt. Ik volg je sinds Morris een half jaar is.. Wat vliegt de tijd! Ik groei met je mee. En alhoewel ik zelf al enige jaren ouder ben, maar nog geen moeder. Begrijp ik steeds meer van deze onbeschrijfbare liefde sins ik zelf tante geworden ben. Ik ben ook begonnen mijn neefje brieven te schrijven, zo een mooie traditie.

  • Melanie

    De tranen rollen over mijn wangen.. zo jong als ik nog ben, (bijna 25 jaar) maar zo jong als dat jij was en zo verzekerd van een moeder wens.. bij het lezen van de zin: je was mijn grootste wens en je bent mijn grootste wens!
    Zonder de ervaring van het moederschap te hebben, voel ik diep in mijn hart de liefde die ik altijd beschrijf te willen geven aan mijn kinderen straks,ooit, later. Jij, echt alleen jij beschrijft precies wat ik bedoel met mijn allergrootste wens!!
    En dan de zin; hij vouwt zijn handje in de mijne, legt hem op zijn hartje en zegt dan als je er niet bent, dan ben je hier toch mama?
    Bedankt lieve Michelle, voor jou mooie woorden!!
    De naam Morris, staat op mijn lijstje voor als mijn/onze grootste wens hopelijk binnenkort in vervulling mag gaan. De naam Morris, beschreven als mijn / onze en jouw/jullie grootste wens!!❤️
    Liefs Melanie

  • Djenna

    Prachtig!!!

    Mijn zoon is in februari 4 jaar geworden, en ik snap jou zo goed!
    Mijn tranen rolde over mijn wangen wanneer ik hem voor t allereerst naar school bracht, dat juffen mij aankeken maar ik liet t gewoon gaan.
    Dat laatste stukje raakt mij zo in het hart,
    Wat een geweldig kind hebben jullie, en wat een liefdevol klein lief mensje is t al.

    Van harte gefeliciteerd met Morris!

  • Corina

    Wat is dit weer mooi geschreven! Je raakt me met jouw woorden. De tranen rollen over mijn wangen. Mijn kinderen zijn 20 en 21 jaar maar als ik jouw brief aan Morris lees en me verplaats in mijn eerste moederjaren dan herleef ik alles weer. Toen Jochem 4 jaar werd en naar de kleuterschool ging. Zo niet leuk, was zeker ff wennen ondanks dat Manouk van 3 jaar nog gezellig bij mij thuis was. Ik volg jullie nu 4 jaar en ben het zeker nog niet beu. Ga vooral zo door je bent een geweldige mens met een mooi gezin. Allemaal van harte gefeliciteerd met Morris. En voor hem een dikke knuffel.

  • Misty de

    Wauw Michelle, ik wist dat je goed kon schrijven maar dit is wel echt goud.
    Wat is dit geweldig voor Morris als hij straks ouders is en al deze liefde mag lezen!
    Gefeliciteerd met je oudste mooie zoon!

Neem contact met mij op!

Ik ben er momenteel even niet. Stuur me een berichtje en ik kom er zo snel mogelijk bij je op terug!

Not readable? Change text. captcha txt
error: Content is protected!