Al zolang ik me kan heugen is het mijn allergrootste droom om mama te worden. Als kind schreef ik in ieder vriendenboekje bij ‘wat ik later worden wil’ dat dat toch echt wel juf en moeder zou moeten zijn. De ambitie juf te zijn liet ik geloof ik al in de loop van mijn basisschooltijd varen. Die om jong moeder te worden bleef, en werd met de jaren alleen maar sterker. Toen ik op het VWO op mijn twaalfde mijn allereerste vriendje kreeg, was ik er heilig van overtuigd dat dat ook maar meteen, huppakee, de vader van mijn kinderen zou moeten zijn. Ik bleef maarliefst vier jaar in die waan. Aan die verkering kwam 10 dagen na mijn 17e verjaardag definitief een einde en óh wat was ik verdrietig. Alsof de wereld verging, maar dan nog net een tandje erger, zeg maar. Ontroostbaar. Letterlijk ziek van verdriet. Daar gingen al mijn toekomstplannen.

In het jaar dat volgde besloot ik dat het ‘m niet ging worden. Mannen waren leuk voor even, maar niet voor het leven, dus jong moeder worden zat er niet in; daar was ik inmiddels wel over uit. Ik besloot Rechten te gaan studeren en diehard carrieretijger te worden, maar ook dát plan viel in duigen toen bleek dat ik het hele plaatje van advocaat zijn eigenlijk veel leuker had gevonden dan de inhoud ervan zelf. Precies op het moment dat ik stopte met mijn studie, kwamen Koen en ik elkaar weer tegen. We kenden elkaar op dat moment al bijna 4 jaar. Binnen een maand waren we onafscheidelijk, binnen een half jaar trok hij bij mijn ouders in, na een jaar woonden we samen en bijna 3,5 jaar later zijn we getrouwd. Vanaf het moment dat we elkaar weer tegen kwamen wisten we allebei dat het oké was zo. Op een of andere manier was dat in ons geval dus écht zo; het voelde voor ons allebei alsof het zo moest zijn. Al vanaf het moment dat we ons eerste huisje betrokken begon het bij mij heel sterk te kriebelen. Vooral toen bevriende stellen één voor een hun eerste kindje kregen zat ik af en toe jankend op de bank. Inderdaad, nog maar 20 jaar en midden in een studie, maar oh wat verlangde ik naar een kindje van onszelf. We spraken met elkaar af te wachten tot we getrouwd zouden zijn, allebei een vaste baan- en een huis gekocht zouden hebben.

Op 1 mei 2015 zijn we getrouwd, daarover zal ik later nog wel een artikeltje tikken mocht er interesse in zijn, en twee weken later als we impulsief met Hemelvaart naar Parijs rijden, besluiten we daar het gewoon te gaan proberen. Ter plekke gooien we mijn laatste strip in de prullenbak en daar begint ons grote avontuur. We zijn dan allebei vooral héél erg onzeker, bang dat het ons misschien wel niet gegeven zal zijn, en kunnen het al vanaf het begin niet loslaten. Ik download meteen zo’n stomme app die zogenaamd aangeeft wanneer je ovulatie is (blijkt later bij mij helemaal niet te kloppen), en we houden alles precies bij. Drie maanden lang ben ik intens teleurgesteld als ik niet zwanger blijk te zijn. Ik word compleet irrationeel, vergeet dat drie maanden nog helemaal niet lang is, en ga erg aan mezelf twijfelen. Besluiten dat je samen graag een kindje wilt is één ding, maar het vervolgens ook echt proberen samen is weer wat héél anders. Ik vind het stom om te zeggen, schaam me er misschien zelfs een beetje voor dat ik het niet gewoon los kan laten, maar ik ervaar het proces van zwanger worden als iets psychisch heel zwaars. Die wens is zo sterk, zie dat dan nog maar eens los te laten.. Gelukkig zal al gauw blijken dat het voor ons vrij snel allemaal goedkomt.

Hoe voelde voor jullie dat proces van besluiten dat je een kindje wilt samen, tot het daadwerkelijk in verwachting zijn?

Showing 0 comments
  • kim
    Beantwoorden

    Ik snap je gevoel in de meeste punten echt heel erg goed. Ik zelf ben een jaar jonger dan dat jij nu bent en heb deze wens ook heel sterk.. altijd gehad maar de laatste maanden is dit nog sterker geworden .Ik zat in dezelfde situatie als jij wat betreft het intrekken van je vriend bij je ouder. Inmiddels beide een vaste baan en koophuis verder (alles aan kant) op een flinke dot spaargeld na dan.. zijn wij beide toe aan nieuwe byzondere momenten. Mijn vriend 4 jaar ouder dan ik is er sinds onze verhuizing naar ons koophuis ook helemaal klaar voor en we praten hier dan ook wekelijks over.
    we willen beide erg graag trouwen met alles erop en eraan en zijn wisselend over het feit of we dit voor of na ons 1ste kindje willen. Het liefste ervoor maar omdat we met dit laatste ook zo graag beginnen lijken we soms te weinig tijd te hebben haha als je begrijpt we ik bedoel.
    Het meeste waar ik mee zit is dat een aantal mensen vaak zeggen dat we nog tijd genoeg hebben. Zelf voel ik dit dus helemaal anders , dit komt omdat we er zoveel zin in hebben denk ik. Mijn ouders geeft ook aan nog even te wachten als ze ons was, mijn schoonouders dar in tegen zouden dit ergens wel al verwachten. Ik ben vrij jong maar mijn leven ziet er stukken anders uit dan de meeste andere van mijn leeftijd.
    om ons heen in onze vriendegroep ( meeste tussen 20 en 26 ) worden de eerste baby’s aangekondigd. Super trots en blij op mijn vriendinnen en vrienden natuurlijk maar ergens ook moeilijk. Ik weet er soms heel sterk mee om te gaan met alle gevoelens rond om dit maar soms valt het me dan ook weer even heel zwaar en gaan de gedachten : was ik maar een paar levensjaren en wat spaargeld rijker dan waren de keuze’s zo gemaakt.

  • Sophie
    Beantwoorden

    Hoi! Ik heb zojuist je blog ontdekt. Leuk! Ik ben namelijk ook op 1 mei 2015 getrouwd met mijn lieve man. Wij hadden al voor onze bruiloft besloten dat we gelijk na ons trouwen een kindje wilden proberen te krijgen. Helaas zitten we nu in de 10e “ronde” en is het dus nog niet ‘gelukt’.
    Super om te lezen dat jij zwanger bent, gefeliciteerd!! Ik geniet van dit soort zwangerschapsblogs. Aan de ene kant denk ik weleens dat het me nog ongeduldiger maakt, maar aan de andere kant is het ook een soort voeding voor mijn nog onvervulde kinderwens.
    Ik was al in januari (2015) gestopt met de pil en heb vanaf dat moment ook netjes mijn cyclus bijgehouden in die app. Ik ben nu wel blij dat ik dat altijd gedaan heb, want stel het lukt ons na 1,5 jaar proberen nog niet, dan heb ik wel een goed logboek om te laten zien ;-). Ik heb werkelijk waar alles bijgehouden haha.
    Sommige mensen roepen dat je het moet loslaten, maar inderdaad zoals jij zegt wanneer een wens zo sterk is, dan gaat dat gewoon niet. Gelukkig zorgt deze onzekere tijd er niet voor dat mijn man en ik uit elkaar groeien. We beleven het echt samen en hebben elkaar emotioneel heel hard nodig. We zijn goede praters dus dat helpt natuurlijk wel :).

    • Michelle
      Beantwoorden

      Dankjewel voor je reactie Sophie. Ik vind het best heftig om te lezen, omdat ik me heel goed realiseer dat het bij ons precies zo had kunnen zijn. Wat goed dat je zoveel steun aan je man hebt nu en dat je dit echt samen doet, ik denk dat dat superbelangrijk is. Ik ga heel hard voor je duimen, dat je ook maar heel gauw een positieve test in handen mag hebben. Laat je me dat dan ook even weten? Heel veel succes met alles!!

      • Sophie
        Beantwoorden

        Dankjewel voor je lieve reactie en ik laat het zeker weten :-). Succes met je zwangerschap!

  • Celia
    Beantwoorden

    Hoi,

    Heb net je blog gevonden.. super leuk! 😀
    Ik kan me heel erg vinden in je!
    Zelf heb ik ook heel me leven al een sterke kinderwens..
    Zo schreef ik ook altijd in vriendenboekjes dat ik mama en juf wilden worden en zei ik tegen mijn moeder als kind altijd.. ”Ik vind kindjes zo lief, ik wil er wel 11.”
    11 is iets teveel van het goede misschien, maar de kinderwens is nooit weggegaan.
    Elk jaar is hij sterker en sterker geworden.

    Ik ben nu 21 jaar, word op 21 april 22.
    In februari hebben we besloten het te gaan proberen.
    Dus heb ik een afspraak gemaakt om mijn spiraal te laten verwijderen.
    24 februari is mijn spiraal eruit gehaald..
    Heel spannend vonden wij de eerste keer proberen.. net of iets stouts aan het doen bent, hihi!

    Het zwanger worden hield me ontzettend bezig.. Elke dag ging ik verhaaltjes lezen over ‘zwanger proberen te worden.’ Ik werd er super onzeker van en was ook super bang dat het bij ons niet zou lukken!
    Ik had ook een app geïnstalleerd op mijn telefoon die me vertelde wanneer mijn vruchtbare dagen waren.

    Mijn cyclus wist ik niet. Doordat ik een spiraal had werd ik ook niet meer ongesteld.
    Toen werd ik 11 maart voor het eerst ongesteld en gokte ik op een cyclus van 28 dagen. Dit was immers het gemiddelde.

    En het is een goede gok geweest.. op 7 april had ik een positieve test!!!
    Zo intens blij.. het is ons meteen gelukt!

    Nu ben ik alleen weer heel erg bang om het kindje te verliezen 🙁 . We hebben op 3 mei onze eerste echo..
    Heb je misschien tips voor de onzekerheid?

    Ook vier ik volgende week mijn verjaardag.. En omdat ik wel een glaasje lust zal ik allerlei vragen gaan krijgen.. Het liefst wil ik het uitschreeuwen. Ik twijfel er wel erg aan om het tegen mijn ouders en broers en zussen te vertellen op mijn verjaardag omdat ik eigenlijk vind dat hun het ook mogen weten mocht het fout gaan..

    Veel liefs en nog succes met de laatste loodjes!

  • Juf Leej
    Beantwoorden

    Wat fijn dat je zo snel zwanger bent geraakt! Ik wou ook graag juf en moeder worden. Het eerste ben ik geworden, maar ging niet vanzelf. Het tweede ging ook niet vanzelf. Die eerste maanden/ jaar na ons trouwen was voor mij ook drama. Na 3 jaar zijn wij nog niet zwanger, maar hopen binnen een jaar een pleegkindje in onze armen te sluiten.

    • Michelle
      Beantwoorden

      Wat een heftig verhaal.. Ik vind het heel verdrietig om te horen dat het jullie na 3 jaar nog niet gegeven is. Wil dat zeggen dat het helemaal uitgesloten is, of heb je nog ergens een sprankje hoop? Neem mijn petje er diep voor af dat je de beslissing genomen hebt om voor een pleegkindje te zorgen, ik hoop voor je dat het héél snel zo ver is!!

      • Juf Leej
        Beantwoorden

        Medisch hebben we minder dan 1% kans om spontaan zwanger te worden. Toch is onze hoop behoorlijk groot dat we ooit biologisch kindje hebben. Het hele medische circuit zien we (nu) niet zitten. Alle vruchtbaarheidsonderzoeken hadden behoorlijk impact op mij. We focussen ons nu op een pleegkindje. Het doet pijn en het blijft pijn doen, maar het slijt wel.m

pingbacks / trackbacks
  • […] heb. Ik weet niet beter dan dat ik altijd heb geroepen jong kinderen te willen. In het artikel ‘onze kinderwens’ schreef ik hier al eens over. Ik heb jullie alleen nog niet verteld hoe het proces van zwanger […]

Leave a Comment